PRZEM&LES WORLD TOUR

A YEAR IN NUMBERS - THE OFFICIAL SUMMARY OF LES & PRZEM'S FABULOUS WORLD TOUR...

2009-09-22T02:47:00.000-07:00

ROK W LICZBACH CZYLI OFICJALNE PODSUMOWANIE ROCZNEJ WYPRAWY DOOKOLA SWIATA PRZEMYSLAWA I LESLAWA...

- 422 metres below sea level, the lowest point on Earth (Dead Sea, Jordan)

metrow pod poziomem morza, najnizszy punkt na Ziemi (Morze Martwe, Jordania)

- 17 in Celsius degrees, the lowest temperature we have experienced (Geysers of Tatio, Chile)

stopni Celsjusza, najnizsza temperatura jakiej doswiadczylismy (Gejzery w Tatio, Chile)

3 new years celebrated

razy obchodzilismy Nowy Rok

4 number of continents visited

ilosc kontynentow, ktore odwiedzilismy

12 time zones

stref czasowych

13 flights

lotow

16 number of capital cities visited

ilosc stolic, ktore zwiedzilismy

17 journeys by boat

podrozy droga wodna

20 number of countries visited

ilosc panstw, ktore odwiedzilismy

21 days, the longest stay in one city (Bangkok)

dni, nasz najdluzszy przystanek w jednym miescie (Bangkok)

27 journeys by train

podrozy droga kolejowa

43 in Celsius degrees, the highest temperature we have experienced (Phnom Penh, Cambodia)

stopni Celsjusza, najwyzsza temperatura, jakiej doswiadczylismy (Phnom Penh, Kambodza)

78 days, the longest stay in one country (India)

dni, nasz najdluzszy przystanek w jednym kraju (Indie)

94 buses we took

autobusow na trasie

99 stops we made (excluding border crossings or stopping somewhere on the way to our main destination)

przystankow (nie wliczajac miejsc, w ktorych zatrzymalismy sie w drodze do glownych "atrakcji" badz miejsc przygranicznych)

107 accomodation places we have used

kwater, w ktorych zatrzymalismy sie na przynajmniej jedna noc

184 number of blog posts we published

opublikowanych wpisow blogowych na tejze wlasnie stronce

335 the biggest amount of pictures from one destination (Buenos Aires)

liczba zdjec z najbardziej "obfotografowanego" przez nas miejsca (Boskie Buenos)

338 postcards sent to all of you lovely people

pocztowek, ktore wyslalismy do Was (prawie) wszystkich Kochani

599 comments we received on our blog posts

komentarzy blogowych od Was moi drodzy (czy siegniemy magicznej liczby 600? Ta niepewnosc...)

4200 metres above the sea level, the highest spot during our trip (El Tatio, Chile)

metrow nad poziomem morza, najwyzszy punkt, na ktorym stanely nasze stopy (El Tatio, Chile)

10124 photographs taken throughout the whole year away

fotografii zrobionych podczas calego roku

DZIEKUJEMY WSZYSTKIM, KTORZY KUKALI, ZAGLADALI, KOMENTOWALI, WSTYDZILI SIE KOMENTOWAC ALE ZAGLADALI, ZA WSZYSTKIE CIEPLE SLOWA, KOMPLEMENTY (NAWET TE NIEZASLUZONE:-), ZA PODROZOWANIE Z NAMI I CIESZENIE SIE NASZYM SZCZESCIEM. PRZYGODA TA BYLA TAKA FRAJDA TAKZE DZIEKI MOZLIWOSCI DZIELENIA SIE NIA Z WAMI I DZIEKI TAKIEMU GROMKIEMU ODZEWOWI Z WASZEJ STRONY.
SPECJALNE PODZIEKOWANIA DLA RODZICKOW PANI MANI I PANA KRYSTKA SPOD 39 ZA DZIELNE KIBICOWANIE POMIMO SZALONEGO ROKU JAKI MIELI NA GLOWIE, DLA PANA DZIEJA PIOTRUSZECZKI ZA WENE SLOWNA, KAROLIKAROLIKAROLI ZA MOBILIZACJE, RUMIANEJ ZA ZAWSZE CIEPLE SLOWO - MAM NAJLEPSZA SIOSTRE SISTER NA SWIECIE, DLA PIESKA ZE MU SIE CHCIALO JESZCZE KUKAC MIMO ZE MIAL SWOJA PODROZ DO OBSKOCZENIA, DLA CIOCI GRAZYNKI, WUJKA ZBYSZKA I AGNIESZKI ZA RZESZOWSKIE SERDECZNOSCI, WERONICE ZA WSPANIALA REPREZENTACJE RYBNIKA, PANU SLAWOMIROWI CO SIE CZAIL ALE SPRAWDZAL NA CO DZIEN, ASI ZA DOZE HUMORU, MISS PATAGONII MARYNI I LAST BUT NOT LEAST NIEKORONOWANEJ KROLOWEJ KOMENTARZY, MILOSCIWIE NAM OD LAT PANUJACEJ LA REINE DE LA POLOGNE PANI JADZIADZI ZACHERSKIEJ OD NIEDAWNA ZA TO ZE CHYBA PRZEZ SWOJA SLYNNA KOMENTATOLOGIE STOSOWANA WPLYNELA NA PODWYZSZONA POCZYTNOSC NASZYCH WIRTULANYCH "WYPOCIN". KOCHANI BYLE DO NASTEPNEJ WYPRAWY!!!
MASSIVE "THANK YOU"S 2 MA BELLE JULEE, AUNTIE CAROLINE, GIITA, HELENA, EMMA, JAYSIN & ALL OTHERS 4 ALL THE ENGLISH COMMENTS.

LES' TOP 10 FAVOURITE CITIES...

2009-09-10T03:36:00.000-07:00

10) Kathmandu

9) Rio de Janeiro

8) Cairo

7) Mumbai

6) Wellington

5) Kuala Lumpur

4) Chiang Mai

3) Hanoi

2) Bangkok

1) Buenos Aires

I DLA SOLENIZANTKI PANI MANI SPOD 39...

2009-09-08T11:54:00.000-07:00

Kochana mamuniu wyszystkiego najlepszego i do zobaczenia jutro! XXX

PRZEMOWA TOP 10 KONGLOMERACYJNA...

2009-09-08T11:19:00.000-07:00

Czyli ujmujac w najprostszy mozliwy sposob, 10 najulubienszych miast naszej wyprawy...

10) MUMBAJ

9) RIO DE JANEIRO

8) SAJGON

7) KAIR

6) VALPARAISO

5) KATMANDU

4) WELLINGTON

3) BANGKOK

2) HANOI

1) BOSKIE BUENOS AIRES

LES' TOP 10 SIGHTS

2009-09-06T12:30:00.000-07:00

10) Ascending at high speed in a supersonic lift to the The Petronas Towers, Kuala
Lumpur, Malaysia.

9) Walking through the tomb of Ramses III and the likes at the Valley of the Kings,
Luxor, Egypt.

8) Shielding our peepers from the glittering Golden Temple of Amritsar, India.

7) Being a spectator on the busy Ghats of Varanasi, India.

6) The Pyramids, what more can you say? Egypt.

5) Donning our big shades once more at the blindingly gold Shweddagon Paya, Yangon,
Myanmar.

4) Morning coffee while watching the rising sun over Angkor Wat, Siem Reap,
Cambodia

3) The Magnificent stone city of Petra, Jordan.

2) The divine Taj Mahal at sunrise, Agra, India.

1) Seeing the first sun rays of the day hit Machu Picchu... twice!! Amazing!! Peru.

POCZTOWKI Z / POSTCARDS FROM IGUAZU

2009-09-03T11:01:00.000-07:00

PRZEMOWA TOP 10TKA ZABYTKOWA

2009-09-03T10:43:00.001-07:00

Pora na kolejna liste tym razem zabytkowych przebojow... Oto i ona:

10) SWIATYNIE LUXORSKIE W EGIPCIE WRAZ Z ICH PUSTYNNA SCENERIA

9) SWEREK DURBAR W KATMANDU CHYBA NAJBARDZIEJ ORIENTALNY RYNEK NASZEJ POZDROZY, NEPAL

8) ZLOTA SWIATYNIA SIKHOW W AMRITSAR, POLNOCNE INDIE

7) FASCYNUJACE GHATY NAD GANGESEM W VARANASI

6) PRZEUROCZA BIALA STUPA BODNAGH W KATMANDU

5) MACZU PIKCZU (DWA RAZY HA HA HA)

4) PETRA W JORDANII Z ZAGUBIONYMI W CYBER PRZESTRZENI FOTOGRAFIAMI

3) SWIATYNIE ANGKOR W KAMBODZY I TEN WSCHOD SLONCA...

2) TAJ MAHAL, INDIE NIC DODAC NIC UJAC

1) SHWEDAGGON PAYA W YANGONIE, BIRMA NIGDY NIE WIDZIALEM PIEKNIEJSZEGO OBIEKTU, JAK Z TAJEMNICZEJ ORIENTALNEJ BASNI...

LA CUMPARSITA...

2009-09-03T10:37:00.000-07:00

i tango na zywo w La Boca i San Telmo schwytane naszym obiektywem...

BOSKIE BUENOS

2009-09-03T09:37:00.000-07:00

Kora miala racje. Buenos zdecydowanie bylo boskie! Boskie do tego stopnia, ze zachlysnelismy sie jego uroda natychmiastowo, zatrzymalismy sie tutaj na pelnych 12 dni (najdluzej od czasow Bangkoku!) i okrzyknelismy stolice Argentyny ulubionym miastem swiata jednoglosnie.

Buenos Aires to temat rzeka, nieprawdopodobnie atrakcyjny misz-masz wszystkiego czym metropolia moze dzien w dzien czarowac tak przyjezdnych turystow jak i swoich sympatycznych mieszkancow. Z kilkudziesieciu dystryktow miasta wybralismy kilka, bacznie je studiujac, analizujac a przede wszystkim kontemplujac przez niemal dwa tygodnie.
Nasz "babciny" pokoik hotelowy stal sie domem na obczyznie, ulokowany w najulubienszej z dzielnic - San Telmo. Wizualnie odrobine przypominajacy paryski Montmartre okreg byl wymarzonym zbiorowiskiem antykwariatow, doskonalych "ciucharni" w stylu vintage, nowoczesnych i fikusnych wnetrzarskich bibelotow dizajnerskich, rupieciarni, lombardow, komisow, kiczu i graffiti. W to nam graj!

Tutaj spedzamy najwiecej czasu. Wieczorami mieszkancy San Telmo spotykaja sie na skwerku i przy towarzyskiej lampce wina tancza tango pod golym niebem. Magiczne miejsce. Ogladajac jeden z takich spontanicznych ulicznych "dancingow" przy szlegierach ojca gatunku Carlosa Gardela (LA CUMPARSITA!!!) uronilem ukradkiem kilka lez. Miejsce - poezja, ktore co niedziele przeobraza sie w przebarwne targowisko antykow i rekodziel. Wachlarze, syfony, gramofony z tuba, tysiac i jeden drobiazgow, wysmienity wybor ciuchow "z drugiej reki" i ekologiczno-recyclingowe mini dzielka na biletach metro, ot kilka przykladow. Dookola artysci, karykaturzysci, kuglarze, muzycy, jakas pani po 60tce w kapeluszu a la Philip Tracey, la boheme! Kalejdoskop kramow i stoisk z rozmaitym asortymentem, wszechobecne tango i aromat prazonych w karmelu na kazdym rogu bakalii. Mijamy jednego z lokalnych bardow w estradowym garniturze w spontanicznym tercecie z dwoma starszymi damami, ktore wlasnie przechadzaly sie ta uliczka. Dekadencko, eklektycznie i artystycznie dzieje sie w San Telmo kazdej niedzieli. My mielismy przyjemnosc doswiadczyc tej wyjatkowej atmosfery dwukrotnie.

Buenos Aires omamia, czaruje, hipnotyzuje, flirtuje i kusi na kazdym kroku...
La Boca, turystycznie najpopularniejsza z dzielnic, dzieki pastelowym budynkom na ulicy Camenito, okazuje sie byc chyba najbardziej fotogenicznym zaulkiem. Tutaj Kasia dzielnie i z gracja probuje swoich sil w tango.

Bialy obelisk, palac prezydencki (ze slynnym balkonem Evity!) i centra handlowe w dostojnych kolonialnych budynkach to znaki rozpoznawcze centrum miasta. A jak na kawe i ciacho (z obowiazkowa polewa dulce de leche) to najlepiej do Cafe Tortoni - najslynniejszej ze stolicznych kawiarenek (na na na...).

Boskie Buenos okazuje sie ponadto miec chyba najbogatsza kolekcje sztuki jaka mialem szczescie podziwiac od czasow Paryza. Poza galeriami sztuki wspolczesnej w eleganckich, minimalistycznych wnetrzach odwiedzamy nieslychane Muzeum Sztuk Pieknych - obledna kolekcja, ktora przyprawila nas niemal o palpitacje serca. Obiecalem sobie, ze wylicze dla mojej kochanej mamuski, ktora od dziecinstwa wpajala w nas milosc do "arte", oraz dla wszystkich pozostalych amatorow sztuki, kogo nasze oczy mialy farta podziwiac... Renoir, Degas, Miro, Picasso, Lautrec, Chagal, Monet, Manet, Sisley, Pissarro, Rothko, Pollock, Klee, Leger, Gauguin, Van Gogh, El Greco, Rodin, Cezanne, Rousseau i moj ukochany Modigliani!!! Absolutne wariactwo. Ciary!!!
W La Recoleta mamy okazje rowniez zobaczyc legendarny w Argentynie (siostrzany do paryskiego Pere Lachaise) cmentarz, na ktorym pochowani zostali wielcy tegoz kraju. Dziwnie fascynujaca, klimatyczna i basniowa enklawa.

W Pride Cafe przy Amy Winehouse raczymy sie tanim szampanem (czy raczej tanim winem z babelkami) w iscie hedonistycznym stylu zapominajac o topniejacych funduszach podrozniczych. Deska serow plesniowych pozwolia poczuc sie jeszcze bardziej beztrosko:-)

Co sie nam jeszcze podobalo? Metro sie nam podobalo, szybkie, idealnie zorganizowane i tanie jak barszcz. Poza strawa duchowa jadlo sie nam rownie smakowicie. Rytualny poranny zastrzyk witamin w postaci salatek w La Esqunita (patrz kilka blogow wstecz) a w wybornej knajpce arabskiej, 5 minut od naszego hoteliku, raczymy nasze podniebienia wieczorami. Na skwerku Dorego, przy calodziennych wystepach tango i skapanym w sloncu kuflu piwa Quilmes, czujemy sie jakos tak cudownie domowo. Kosmate mysli o przeprowadzce do Buenos pojawiaja sie przy trzecim kuflu...

W tej metropolii wyobrazalem sobie tylu z Was... Widzialem mamunie z ciocia Grazynka w Muzeum Sztuk Pieknych. Jadzia saczyla lampke vino tinto na ryneczku w San Telmo. Tato z kuflem piwa podziwial ulicznych grajkow. Marynia z Rumiana w ferworze modniarskiego maratonu zakupowego. Tutaj Pan Dziej kupuje klasyki tango na winylach, tam znowu Karola przymierza szykowny vintage plaszczyk na jesienna slote. O! I babcia Jozinka z dziadziem Stefankiem wcinaja przepyszne lody "az sie im uszy trzesa" :-)
Z Buenos Aires korzystamy calymi garsciami az do ostatnich chwil. Muzeum Sztuki Latyno-amerykanskiej MALBA w trendy dzielnicy Palermo (Frida Kahlo!) jest swietnym pozegnaniem z tym arcy-ekscytujacym miastem, do ktorego przy pomyslnych splotach losu wybierzemy sie ponownie w przyszlosci nie raz i nie dwa razy!
12 dni minelo w mgnieniu oka, jak mowi angielskie porzekadlo "czas uplywa nieublaganie przy dobrej zabawie". Zanim ugasimy nasze urbanistyczne pragnienie w Sao Paulo i Rio de Janeiro w Brazylii, wezwie nas po raz ostatni Matka Natura... Ruszamy nad wodospady Iguazu...

WE´VE BEEN TANGOED!!! BUENOS AIRES...OUR FAVOURITE CITY IN THE WORLD

2009-09-03T09:25:00.000-07:00

I shed an aul´ tear in the back of the taxi that took us to catch our bus out of Buenos Aires. Not since the Bangkok days have I felt so at home and relaxed in a city. San Telmo, the area where we set up home, stole my heart completely. It´s hard to beat a few beers on Plaza Dorrego of a sunny day while watching a bit of tango in the open air. We made it a daily occurence and chatted away to the waiters in spanish an´all!

The morning we arrived we stumbled across a brilliant hotel with some dodgy decor which became home sweet home for an unexpectedly long stay of almost two weeks. The very same morning we crossed the street only to stumble across a local caf which was to become our daily breakfast spot for the duration of our stay (see the "los ensaladas mejores a Buenos Aires" blog). The spanish was a flowin´ with us here too, hunger is a great incentive to learn a language.

A trip to the city centre had us gazing up at the balcony of the Presidential Palace where Eva Peron made that speech, which was later to become that song, which was later to be belted out by none other than Madonna herself from the very same balcony.
Cafe Tortoni then, a Buenos institution they say, for some lunch with Kasia and Kevin, on the final leg of their trip. Cafe Tortoni is quite a fancy setting, lunch was served up by waiters in bow ties. We felt ever so special.

La Boca next and time for some touristy tango. Definitely the most colourful part of the city, all the buildings painted in brightly coloured paint, left over from shipyards apparently. A great place for a few photos and a drink in the sun if the mood took you, and it did. Well we are on our holidays!

Found ourselves strolling around Palermo the following afternoon. Palermo is an awfully trendy and young district with lots of trees and nice boutiques that frightened the living daylight out of our budget.

What better way of getting to see the sights than to be shown around by a local?! We had our very own local to show us around for a day. Thanks for the tour Nick, it was so great to meet you on your home soil. You should definitely give Ireland another visit sometime, we´ll see if we can ward of the rain next time.

Another busy day saw us fighting back the tears at the grave of Evita at the Recoletta Cemetery, followed by some rather fine art at the Musee de Belles Artes, Monet, Cezanne, Rubens, Miro, and Pollock to name but a few of the artists on display. I had a look to see if Granny´s famous drawing of a little girl or Jean´s interpretation of an ashtray with peanuts were there too but no joy! Nearby the museum stands a massive metal flower structure called Floralis Generica which actually closes up like a real flower at night.

More relaxing in San Telmo for the weekend left us even more besotted with the place. Some cheap bubbly on saturday afternoon inevitably leads to a big night on the town. Meandering around the antiques fair on a sunday was the perfect cure for our hangovers and we even unearthed a few vintage gems in the process.

Our love affair with Buenos was broken up briefly by a stint just across the water in Uruguay, which I´m sure is lovely in season. We were more than a little bored however and rushed back to our new home away from home as fast as our little back-packing legs could carry us.

The arrival of our good buddy Ray (Hope the rest of your trip went well Ray and you didn´t miss us too much), whom we met in Egypt at the beginning of our big long holiday, meant even more fun, more chillin and more hangin, more debauchery, more shopping and more forgetting what day it was in our favourite city in the world.

PRZEMOWA TOP 10TKA Z PRZYRODA ZA PAN BRAT

2009-09-03T09:08:00.000-07:00

Kochani na kilka zaledwie godzin przed lotem do domu z bagazem emocji, wspomnien, nieokielznanej radosci i dumy postanowilismy podzielic sie z Wami kilkoma podsumowaniami. Posegregowalismy je na kilka kategorii i wyselekcjonowali "mini-listy podrozniczych przebojow"... Rozpoczynamy od spotkan z Matka Natura, momentow z kamera wsrod zwierzat, interakcji z zywiolami naszej planety, jej flora i fauna... Tych wszystkich "dzikowsko-halikowo-gucwinskich" pamietnych perypetii...

10) NASZ UBLOCONA ACZ NIEZMIERNIE SATYSFAKCJONUJACA WYPRAWA Z KALAW NAD JEZIORO INLE W BIRMIE

9) WYCIECZKOLOGIA STOSOWANA WSROD BAJECZNYCH POL RYZOWYCH W SAPIE, POLNOCNY WIETNAM

8) HALUCYNOGENNY KALEJDOSKOP PODNIEBNYCH BARW PODCZAS ZACHODU SLONCA W DOLINIE KSIEZYCOWEJ, CHILE.

7) SKAPANE W SLONCU 24 GODZINY PELNEGO RELAKSU NA LODZI W KERALA, POLUDNIOWE INDIE

6) WODOSPADY IGUAZU, KTORYMI SIE POCHWALIMY ZA KILKADZIESIAT MINUT, ARGENTYNA.

5) WIELORYBY W PUERTO MADRYN, ARGENTYNA

4) PODGLADANIE SUMATRZANSKICH ORANGUTANOW W ICH NATURALNYM SRODOWISKU, INDONEZJA

3) EKSPEDYCJA Z LUANG NAM THA DO WIOSKI LUDU AKHA, POLNOCNY LAOS

2) NOCNA EKSKURSJA NA GORE SYNAJ W EGIPCIE I OSZALAMIAJACY WSCHOD SLONCA

1) KROKODYLE I NOSOROZCE CZYLI NARODOWY PARK CHITWAN W NEPALU, NIEZAPOMNIANA FRAJDA W CZWORKE, PRAWDZIWA DZUNGLA I ZWYCIEZCA W KATEGORII NAJLEPSZEGO PRZEWODNIKA ROKU NEPALSKI MORGAN FREEMAN:-)

LES´ TOP 10 NATURE MOMENTS...

2009-09-03T08:59:00.000-07:00

As our big long holiday is drawing to a close we have decided to reminisce on some of our favourite moments of a year where we laughed, we cried, we packed and unpacked more than most people do in a lifetime, we slept on nearly every mode of transport you can imagine, and we survived to bring you the highlights. So here goes the first of our top 10s, we love top 10s us!(Especially Przem!)...

10) Sunset at Valle de la luna (The Valley of the Moon), Chile.
9) Hiking in the surrounding mountains of Pokhara at sunrise, Nepal.
8) Salar de Uyuni (The Salt Flats of Uyuni), Bolivia.
7) Iguazu Falls, Argentina.
6) El Tatio Geysers at sunrise, Chile.
5) Chitwan National Park, Nepal.
4) Sunrise at the top of Mount Sinai, Egypt.
3) Trekking to the tribal village at Luang NamTha, Laos.
2) Whale watching at Peninsula Valdes, Argentina.
1) Getting up close and personal with orangutans in Bukit Lawang, Indonesia.

MORE MARVELLOUS MASTERPIECES... THE WONDERFUL WALLS OF BUENOS AIRES

2009-08-28T07:14:00.000-07:00

MILES AWAY...

2009-08-25T17:48:00.000-07:00

Nadal nie moge uwierzyc ze przegapilem Madonne na Bemowie... Ale ja bylem miles away... Strasznie sie ciesze ze kocert sie odbyl pomimo wszelkich durnych protestow, ciesze sie ze sie wszystkim co byli i ich znam (oprocz pana Slawomira!) podobalo a ze jestem w Buenos to oto i onna Madonna z kocertu wlasnie w Boskim Buenos w zeszlym roku. Ciary!

LOS MEJORES ENSALADAS A BUENOS AIRES...

2009-08-25T14:20:00.000-07:00

PRESENTING LA ESQUINITA ON HUMBERTO 1-RO IN SAN TELMO, OUR REGULAR DESAYUNO (BREAKFAST) SPOT. THE MOST DELICIOUS SALADS & YUMMIEST TORTILLAS FOR ALL THE HUNGRY BOYS & GIRLS IN THE MORNING...

Karczochy, rukola, buraczki, cebula, ziemniaczki, roquefort i migdaly czyli najpysniejsiejsze salatki w calym Boskim Buenos...

72 HOURS IN URUGUAY... COLONIA DEL SACRAMENTO & MONTEVIDEO... US BORED??...OH ABSOLUTELY NOT!!.. NOT EVEN A LITTLE BIT!!... HOW VERY DARE YOU??!!...

2009-08-25T13:58:00.000-07:00

FOTO RELACJA Z 72 GODZINNEGO WYPADU DO URUGWAJU...

WHALE WATCHIN´ IN PUERTO MADRYN... / PODGLADANIE WIELORYBOW W PUERTO MADRYN

2009-08-24T15:19:00.000-07:00

An estimated 1200 Southern Right Whales come on their holidays each year to Peninsula Valdes, we didn´t see all 1200 but we did see quite a few. The first couple of pictures are taken from the shore would you believe?! Out on the water the whales actually approach the boat to play. The last few shots are of a forty-something foot Mammy and her little baby who only weighed a few tonnes, they were in great form altogether just having the laugh with the humans. Clearly the bottom pic is of flamingos and not whales!

Kilka faktow w telegraficznym skrocie. Puerto Madryn w Argentynie bylo najbardziej wysunietym na poludnie skrawkiem naszego globu, do ktorego mielismy szczescie dotrzec. Miejsce jest znane jako fenomenalnie duze skupisko tak pingwinow jak i wielorybow o roznych porach roku. Na pingwinowy sezon sie co prawda nie zalapalismy ale traf chcial, ze jesli chodzi o najwieksze ssaki swiata nie moglismy wybrac lepszego miesiaca, w sierpniu bowiem Puerto Madryn odwiedza ponad 1200 tych fascynujacych stworzen. Wycieczka okazala sie trafem w dziesiatke. Opatuleni w kilkuwarstwowe okrycia ochronne i kamizelki bezpieczenstwa (w ktorych Kasia prezentowala sie chyba najszykowniej...) ruszylismy ku spotkaniu z kilkunastoma wielorybami. Obserwujac kilka z nich, w tym mame z jej "malenstwem" na odleglosc okolo 2/3 metrow od lodzi zapadlo chyba w pamiec na zawsze. Az serce zadrzalo...

TWARZE SWIATA / FACES OF THE WORLD VOL. 12

2009-08-18T11:04:00.000-07:00

ROUGHING IT UP IN SOUTH AMERICAN BUSES... MORE CHAMPAGNE PLEASE SENOR

2009-08-17T15:20:00.000-07:00

ULUBIONE MIEJSCA / FAVOURITE PLACES

2009-08-17T13:25:00.000-07:00

The Green Apple, Mendoza

...the very yummiest veggie buffet spot in the whole of Argentina so far. A must 4 all healthy food lovers out there!
...w Argentynie jak i w Malezji przed miesiacami jadla wegetarianskiego szukalo sie nam najtrudniej ale to miejsce przyprawilo niemalze o zawrot glowy. Przepyszny bufet za grosik i domowej robory lody migdalowe na deser. Wybornie, tanio i przesympatycznie przy delikatnej nucie bossa novy w tle...

CHOCOLATE & VINO TINTO - OUR LAIDBACK INTRODUCTION 2 ARGENTINA IN SALTA & MENDOZA

2009-08-17T12:55:00.001-07:00

Fabryka czekolady, kolejka linowa, neonowe koscioly, kawiarenki i vino tinto czyli nasze zrelaksowane wprowadzenie do Argentyny w uroczych miejscowosciach Salta i Mendoza...

PASS THE SALT PLEASE... UYUNI IN A DAY

2009-08-15T11:38:00.000-07:00

I know it looks like snow but it´s not, it´s a whole desert of salt, about 10 billion tonnes of it they say. The area was once part of a giant prehistoric lake. When the lake dried, it left behind two modern lakes, and this salt desert. It measures about 12000 square kilometres and when you´re motoring through it really seems endless. It was a long and torturous trip to get to Uyuni (we´ll tell you about it when we see you) but we forgot the pain as we donned our shades (it´s very bright here) and stamped hard on the crunchy salt floor and wondered if this is where Mr Tayto gets his stash.

LA PAZ & SUCRE - DWIE STOLICE BOLIWII / THE TWO BOLIVIAN CAPITALS

2009-08-15T09:34:00.001-07:00

LA PAZ

1. STATUS:

Oficjalna stolica rzadowa Boliwii.

The official governmental capital of Bolivia

2. ZABYTKI / MONUMENTS:

Nietypowe muzea w tym Muzeum Lisci Koki i przebogate Muzeum Instrumentow Muzycznych. Pompatyczna Katedra Swietego Franciszka.

A museum for every occasion! We visited the tiny Coca Museum where we had to read alot and the cute and quirky Museum of Musical Instruments. La Paz is home to some fairly formidable churches too if you were so inclined, I love a nice big Mary statue me.

3. WYSOKOSC / ALTITUDE:

3660m ponad poziomem morza, najwyzsza stolica swiata!

Very high! Lots of breaks to catch our breath.

4. LICZBA MIESZKANCOW / POPULATION:

1,5 miliona

More than Clonmel anyway!

5. WYGLAD / APPEARANCE:

Chaotyczna, eklektyczna, zwariowana, "nieuczesana" metropolia w nieprawdopodobnie dramatycznym otoczeniu gor.

A mish mash of styles all thrown in side by side, women mostly dressed traditionally (bowler hats an´all). Overall a very eclectic and colourful place if a bit rough round the edges at times.

6. TARGI / MARKETS:

Tetniace zyciem La Paz jest jednym gigantycznym targowiskiem! Od "Bazaru Czarownic" (asortyment pogansko-rytualny, talizmany, zielarskie specyfiki i medykamenty), przez uliczne kramy z tysiacem i jednym drobiazgiem, rekodziela, pamiatki, sztuka tubylcza, fredzle, slodkosci i ABBA po hiszpansku.

We stayed near the creepy but fascinating Witches Market where lots of hanging alpaca foetuses were the order of the day. The Black Market is another local affair where we came across the most tasteful of gold tassels for our future home. Stalls selling colourful tourist souvenirs are scattered throughout the city

7. SCENA TOWARZYSKA / SOCIAL SCENE:

Procesje, parady, fiesty i kolorowy zawrot glowy w towarzyskich zakamarkach La Paz. Barow, restauracji, pubow i dyskotek jak i okazji do swietowania, zabawy i slodkiego szalenstwa jest Ci w La Paz dostatek. Vino vino vino wszedzie!

A plentiful supply of choice cafes, bars and restaurants were a pleasant surprise for us in La Paz and saw to it that we spent much of our time sitting down, most unlike us! Maybe that´s why we didn´t see more of number 2. Stumbled across the most colourful parade I have ever seen. Better than Paddy´s day in Clonmel even!

8. KULINARIA / FOOD:

Jedno wielkie wyglodniale MNIAM, jadlo i "pitlo" do wyboru do koloru w tym witaminki witaminki dla chlopczyka i dziewczynki (na kacu;-) w postaci kantyny 100% NATURAL o adekwatnej do menu nazwie.

A sandwich called ´Latin Love´ at a small cafe called 100% Natural started off most days for me, in the evenings it was often Italian-Bolivian which I do declare went down a treat! How all the Italian eateries ended up here is a mystery.

SUCRE

1. STATUS:

Dumni mieszkancy Sucre nadal uparcie twierdza, ze serce Boliwii bije wlasnie tutaj. Sad Najwyzszy ma swoja siedzibe wlasnie w Sucre, ktore pozostaje stolica sadownicza kraju. W kilku miejscach zaobserwowalismy banery z napisem "WITAJCIE W STOLICY BOLIWII".

The old capital of Bolivia which many still regard as the real deal. Natives believe that the heart of Bolivia beats in Sucre. It is considered the cultural capital of the country.

2. ZABYTKI / MONUMENTS:

Muzea Uniwersyteckie: slodki misz-masz klasyki i modernizmu w argentynskim malarstwie, kosciol La Merced z najbardziej zjawiskowa panorama miasta i niewiarygodna kolekcja sztuki sakralnej i chrzescijanskich relikwii w muzeum przy przystojnej katedrze.

Sucre presents an altogether much grander and polished surface than that of La Paz. Huge plazas are surrounded by lavish cathedrals and churches all painted in brilliant white. Colonial buildings are everywhere, also in white.

3. WYSOKOSC / ALTITUDE

2750m ponad poziomem morza.

Not quite as much panting in Sucre as in La Paz!

4. LICZBA MIESZKANCOW / POPULATION:

Duzo kameralniej: 215 tysiecy mieszkancow.

Bigger than Cork, smaller than Dublin. Quite a small centre.

5. WYGLAD / APPEARANCE:

Sniezno-biale i kremowe, dostojnie sie prezentujace, glownie kolonialne budynki. Czyste, schludne, spokojne i nienagannie "uczesane" miasto, chyba traci kilka punktow wobec przygodowego La Paz. Bez "zadziora".

Colonial, white, shiney, clean, and with lots of plazas and trees.

6. TARGI / MARKETS:

Glownie sklepy z wyrobami recznymi, suwenirami i zimowym ekwipunkiem (czapy, szale, skarpety, getry i rekawice) z welny lamy badz alpaki.

Not in the running with La Paz on the market front but we did buy lots of colourful wooly socks.

7. SCENA TOWARZYSKA / SOCIAL SCENE:

Zaspane rozrywkowo miejsce w stanie lekkiej hibernacji.

A little sleepy but there were a few gems. Litre glasses of beer were bigger than our heads but we chanced them anyway!

8. KULINARIA / FOOD:

Blady wybor kulinarny ale vino leje sie a jak rownie smakowicie. Bo Argentyna chyba po Francji moze pochwalic sie najpyszniejszymi trunkami w tej kategorii. Jak aksamit...

If you´re ever in Sucre you should make it to Joyride Cafe, yum yum!

ULUBIONE MIEJSCA / FAVOURITE PLACES

2009-08-12T16:34:00.000-07:00

SOL Y LUNA, LA PAZ, BOLIVIA

Nasza towarzyska oaza w sercu stolicy Boliwii, tak za dnia jak i z wieczora...

DOWN AT THE COPACOBANA... THREE LAZY BOLIVIAN DAYS ON THE SHORES OF LAKE TITICACA

2009-08-12T16:01:00.001-07:00

CO DWIE WYPRAWY TO NIE JEDNA... MACZU PIKCZU W TELEGRAFICZNYM SKROCIE...

2009-08-12T16:00:00.001-07:00

A moja nieprzecietnie opozniona opowiesc o Maczu Pikczu bedzie skrocona do minimum. Mamy straszne blogowe zaleglosci, cos w tym biegu poludniowo amerykanskich destynacji z ostatnich kilku tygodni brak weny. Przeciez my od tejze wyprawy zdazylismy juz objechac i Boliwie i czesc Argentyny. Coz bylo przepieknie, cudownie i swiatowo jak na jeden z cudow swiata przystalo. Legendarne Miasto Inkow odwiedzilismy ponadto dwukrotnie bo aparat figla splatal i przy stracie wiekszosci fotografii z pierwszej wyprawy o wschodzie slonca, przy finansowym wsparciu mojej niezawodnej Rumianej siostry sister, na te atrakcje nie lada skusilismy sie ponownie nastepnego poranka, ponownie o wschodzie slonce. Dlugo by opowiadac, ochy i achy wirtualnie stroic... Zdecydowanie pierwsza piatka tej wyprawy! Niech zdjecia dopowiedza reszte...

DLA NAJUKOCHANSZEGO TATUSKA SWIATA...

2009-08-12T15:55:00.000-07:00

WYSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO DLA PANA KRYSTKA SPOD 39. A DO ZYCZEN DOLACZAMY PIOSENKE...

MACHU PICCHU AND MACHU PICCHU AGAIN...

2009-08-07T11:59:00.000-07:00

We should have some nice colourful photos from Arequipa with which to begin our Peru stories but unfortunately our camera decided that it would be better to send them into outer space never again to be seen by human eyes, but more about that later. You´ll have to take our word for it when we tell you that Arequipa was a gorgeous town with big colonial squares and fountains everywhere and that it was great spot for cafe hopping and that it even lured us out for a dance one evening in one of it´s bars/clubs, we´re crazy us!

On then to Cusco, another beautiful town (see our postcards from Cusco post) and the base for many travellers wishing to visit Machu Picchu. We had originally planned on trekking from Cusco to Machu Picchu but as it happened time, and probably our tendency to veer towards the more comfortable option, didn´t really permit so off to the train station with us and " Three of your finest tickets to as close to Machu Picchu as you can take us please!"

The closest the train takes you is to the little town of Aguas Caliantes just beside the site. Aguas Calientes is ugly as hell despite its amazing setting nestled in rocky peaks. A very colourful religious procession celebrating God knows what took our minds off the unattractiveness of the town and kept us entertained. Unfortunately our camera decided that it would be better to send the photos into outer space never again to be seen by human eyes. You´ll have to take our word for it that it was a really flamboyant display. We took to our beds quite early that evening with a view to getting some rest before heading to Machu Picchu to greet the dawn of the following morning. The religious revellers outside had different ideas though as they trumpeted up and down the streets like mad things for hours without a thought of bed time!

Up at four and down the street to join a massive queue that had already formed at the bus stop. An efficient bus service had us rocketing us the steep and windy road in no time. Joined the next big queue at the ticket checkpoint then and slowly waddled our way into the site. Machu Picchu is another one of those sights that almost sends you reeling. It looks just like all the pictures and it was quite surreal standing before it taking photos and feeling like we were on the top of the world, what a setting! We greeted the dawn as planned and it was worth the early rise. The biggest and brightest rays of sun ever known shone first on the tips of the tallest parts and gradually travelled across all the ruins turning everything gold. They didn´t serve any coffee to go with it this time but I think we coped ok.

The next few hours were spent wandering around the maze-like ruins and getting lost while snapping away and fighting over the camera again. Good Lord but these Inca characters knew how to create a bit of drama with their cities.

A few trails lead away from the main ruins and zig zag up and up offering some amazing panoramic views of it all. It took alot of puffing and panting and sweating to get there but we figured we owed it that much since we didn´t bother trekking the whole Inca trail to get there.

Tired and satisfied, we made our way back to town only to discover that unfortunately our camera had decided that it would be better to send half of our pictures into outer space never again to be seen by human eyes...

...so up at four again the next day it was!

Got to the queues slightly earlier on morning two and advanced quite quickly with our camera all charged and a determination the Incas would have been proud of. Into Japanese tourist mode we went snapping like lunatics and re-tracing at high speed our steps from the previous day. The dawn was magic again and we managed to enjoy the Machu Picchu experience all over despite the pressure and haste. The llamas even wandered on to the ruins for us to reward our efforts.

Only hours later we were on our train back to Cusco just on time to get a few happy hour drinks in before boarding our night bus to Bolivia. I don´t think I know anyone who has been to Machu Piccu twice!

POCZTOWKI Z / POSTCARDS FROM CUSCO...

2009-08-03T13:11:00.000-07:00

LAST NIGHT I DREAMT OF A HEATER... SAN PEDRO DE ATACAMA & EL TATIO GEYSERS

2009-08-03T09:00:00.000-07:00

When she dreamt of San Pedro I don´t think Madonna dreamt about how cold it gets in the evenings! We were lulled into a false sense of security with the t-shirt weather with which we were greeted as we alighted the bus on the edge of the town.

We checked into a refridgerated cell once more as seems to be the standard for backpackers in Chile, the outside showers being a particular stroke of genius in the sometimes sub zero evening temperatures of the Atacama Desert.

When darkness fell we took refuge in one of the many (expensive) restaurants offering wine and food by the warmth of an open fire. This was cold like winter at home only I didn´t have my black shiny benetton puffa from last season´s winter range to keep me warm. We indulged ourselves with a few bottles of Chile´s finest, oh sorry did I say finest? I meant cheapest, wine before scraping the ice off our pillows and laying down our chilly heads.

Morning came and with it came warmth and positivity and we set about booking ourselves onto some excursions.

Valle de la Luna (the Valley of the Moon) is but a stones-throw away from San Pedro and was the unanimous choice for excursion number one. The Atacama Desert is the dryest place in the whole world and, although the guide only spoke spanish, we could see with our very own eyes that it was indeed very very dry and dusty and vast. I heard ye had a very dry june at home but believe it or not this was even dryer! The taste of desert dust was in our mouths as we drove further into the dryness. We stopped off en route to have a close look at some of the salt that forms on the rocks at a result of the dry air. If you listen you can even hear cracking and creaking in the rocks as the salt is forming. If only we had a plate of chips to go with it!

We got to Valle de la Luna as the sun was going down and we climbed to the top of the huge dunes to get a birds eye view. It looks just like the moon (hence the name) with it´s white rough surface and astronauts walking around (I made the astronauts bit up but you could imagine them here!). As the sun went lower and lower in the sky the entire landscape changed colour and then changed again and again til we were left with a hallucinatory barrage of colours that had us fighting over the camera. I didn´t know the sky could turn that many colours. I think we took about four million photos. Amazing!!

Excursion number two had us up not long past three in the morning. We layered on every stitch of clothing we had and left our cell looking not unlike three michelin men. Shephali´s eyelashes did look lovely and curled though, as they fluttered away in the little gap between her cap and scarf.

A couple of breakdowns on the way didn´t stop us getting to the El Tatio geysers, the highest geyser field in the world, before the sun rose. We arrived to a temperature of no less than minus fifteen, a temperature which I for one had never experienced before and again I found myself dreaming of warm coats. Nine top layers, two trousers, hats, scarves and a pair of fleece long johns were going to have to suffice this time.

The geysers put on a powerful display for us however, and made the cold alot more bearable as our digits became more and more numb. We walked and photographed til we were bluish-purple in colour. The sun came up just before frost bite set in and the temperature rose a few degrees as we tucked into our bread and cheese breakfast.

Next stop was the nearby thermal pools. While it was all very well in theory (I even packed my swim shorts), the actuality of the situation was that no natural wonder in the world could part us from our nine layers at that point so we stood aside and let it to a few of the braver youngsters in the group.

Lots of llamas, alpacas (like llamas except woolier) and vicunas (like a cross between llamas and deer) came out to congratulate us on our way home which was lovely. The Chilean landscape never fails to wow. The journey back to San Pedro was a cactus-spiked, icicle-hanging, stream-trickling, eagle-soaring, mountainous marvel of a drive and whatever cold faced us that evening in our refridgerated cell, we didn´t care!

Z ODMARZNIETYM PALUCHEM NA PUSTYNI ATACAMA

2009-07-31T11:00:00.000-07:00

Jakim nieprzewidywalnym, nie tylko temperaturowo i krajobrazowo ale tez klimatycznie, kontynentem jest Poludniowa Ameryka przekonalismy sie na kilka godzin przed wyprawa do San Pedro siedzac w jednej z internetowych kafejek w La Serena. Na kilkanascie bowiem sekund odczulismy, ponoc bardzo tutaj regularne i nienadzwyczajne mini trzesienie ziemi! Caly budynek zadrzal na kilka chwil i pozostawil nas oniemialych na chwil kilkanascie...
Pierwszy moment na pustyni Atacama w San Pedro, o ktorym snila Madonna w La Isla Bonita, spowodowal lawine mieszanych uczuc. Podekscytowani wycieczkami, ktore zaplanowalismy nie potrafilismy ukryc watpliwosci czy podolamy wyzwaniom w takich temperaturach. Byl to bowiem najzimniejszy przystanek w naszym calorocznym harmonogramie.
Kosmiczne, ksiezycowe niemal widoki kontra "lodowkowy" hotelik i "biala sala", na ktora udajemy sie w kalesonach, czapkach i kilku warstwach przytulnych tekstyliow w stylu "na cebulke" z goscinnym udzialem czterech kocy...
Pierwsze pustynne eskapady do Doliny Smierci i Doliny Ksiezycowej zachwycily krajobrazowo chyba tylko tak jak poranek na Gorze Synaj w Egipcie.

Pompatyczne, bezkresne, zmieniajace swe ubarwienie niczym w kalejdoskopie, gory, wzgorza i doliny tworza niepowtarzalna atmosfere. Dostojny i majestatyczny pejzaz. Kolejne miejsce, w ktorym czlowiek czuje sie taki maciupenki wzgledem poteznej i przeurodziwej Matki Natury. Zadna niespodzianka nie jest skad Dolina Ksiezycowa wziela swoje poetyckie imie. Zachod slonca w tym wlasnie zakatku zadziwil feria niczym halucynogennych barw, jak nierealne wizualne przedstawienie przygotowane specjalnie z mysla o nas na zakonczenie naszej ekskursji. Rozowy niebosklon kusil do fotografowania az do pelnego zmierzchu...

Po kolejnej niemozliwie chlodnej nocy, dziarsko zrywamy sie z lozek o czwartej rano i po otrzasnieciu sie z sopli lodu :-) wybieramy sie w droge ku ostatniej juz z perypetii w Chile - syberyjsko-mroznej ekspedycji ku gejzerom w Tatio. Owe dziwa natury wlasnie o nieznosnych wczesno-porannych godzinach, w towarzystwie leniwie wschodzacego slonca, sa najbardziej aktywne i zjawiskowe. Jestesmy na wysokosci ponad 4 tysiecy metrow, przy temperaturach minus 17 stopni!!! Podwojne rekawiczki, potrojne skarpety, wszedobylskie los kalesonos a jak, dwie pary spodni i 9 (!) warstw wierzchniego okrycia. No i mamus obowiazkowo trampki nie? Wspominalem, ze tak zimno nam jeszcze nie bylo...

Wraz z pierwszymi promieniami slonca, po sniadaniu polowym i kubku goracej herbatki, ozywiamy sie nieco przy z minuty na minute bardziej sprzyjajacych stopniach Celsjusza. Surowy krajobraz niczym z innej planety. Bulgoczace spod ziemi gorace zrodla, zasolony grunt, buchajace spektakularnie jak fontanny gejzery i na deser gorace kapiele termalne w plenerze dla odwaznych. Swiat moze i do odwaznych nalezy ale nie wiedziec czemu te atrakcje z bolem serca ale sobie odpuscilismy;-)
Gejzery w Tatio to wycieczka warta kazdego odmarznietego palucha, kazdego kakafonicznego zgrzytu zebami i kazdego cichego przeklenstwa "pod nosem" w baltyckich temperaturach tak naszego jeepa jak i na zewnatrz.

Popoludniowa pora, juz w bardziej wiosennych okolicznosciach przyrody, obserwujemy zafascynowani chilijska flore i faune w tym lamy, wikunie (spolszczam tutaj solidnie oryginalna hiszpanska nazwe) guanako i alpaki. Kaktusy jak z komiksowych stronic. Albo z westernow!

Pustynny piasek mamy we wlosach, obuwiu i wszelkich czesciach garderoby... Ostatni prysznic i wyruszamy juz ku granicy z Peru, lekko oszolomieni ile udalo sie nam zobaczyc podczas zaledwie dziesieciu pierwszych dni w Ameryce Poludniowej.

POCZTOWKI Z / POSTCARDS FROM ELQUI VALLEY

2009-07-22T09:24:00.000-07:00

CHILE CZYLI CHILLI... SI SI

2009-07-22T07:32:00.000-07:00

W 283-im dniu naszej wyprawy zycia, pomyslne wiatry zaprowadzily nas na czwarty juz kontynent (wliczajac pojedynczy przystanek afrykanski w Egipcie), do Ameryki Poludniowej a scislej Chile. Cofajac sie w geograficznej strefie czasowej w Santiago de Chile ladujemy okolo 13.00, cztery godziny wczesniej przed naszym wylotem z Auckland w Nowej Zelandii... Podrozowanie dookola swiata kryje w sobie takie wydawac by sie moglo sprzeczne z logika niespodziewajki. Rozpoczynamy ostatni rozdzial naszej perypetii :-) bedac mlodszymi o kilka godzin. Frajda!
Na lotnisku czeka juz na nas przyjaciolka z Londynu Shephali, ktora w podobna podroz do naszej wybiera sie wlasnie tegoz dnia i bedzie odtad wspoltowarzyszka naszych wojazy jak i dawka swiezej energii, niezbednej do pokonania naszych ostatnich dwoch miesiecy "na plecakach" w Ameryce Poludniowej.

Stolica Chile, o lekko dekadenckim zabarwieniu, okazala sie latwym i przyjemnym wprowadzeniem do nowego kontynentu. Skojarzenia europejskie (Lizbona, Barcelona) jak najbardziej na miejscu. Od pierwszych chwil uderza nas nieprzecietna doza graffiti i sztuki ulicznej. Barrio Brasil, w ktorym sie stolujemy i delektujemy wybornym chilijskim czerwonym winem (vino tinto si si), jest artystyczna dzielnica z mnostwem kafejek, restauracji i barow.

Urokliwy ryneczek i niezliczone ilosci pasjonatow gry w szachy. Imponujace Muzeum Sztuk Pieknych tak architektonicznie jak i zawartosciowo. Wszechobecne budynki w stylu art deco, cukierenki, uliczne kramy, kuszace zewszad super-trendy sklepy, galerie i ta obledna panorama kontrastujaca nowoczesne wiezowce z osniezonymi szczytami Andow. Majestatyczny widok.

Kulinarnie szybko zdajemy sobie sprawe, ze nasza wegetarianska dieta najlepiej zaopiekuja sie w Chile popularne empanadas (si si) czyli pozywne pierogi z roznorakim nadzieniem. Taka empanada (ze szpinakiem czy serkiem wiejskim), lampka wysmienitego lokalnego vino i pikantna (es picante si si) salsa chilli to istna podniebienna uczta!

Temperaturowo zima tutaj okazuje sie byc jeszcze chlodniejsza wersja od tej, z ktora mielismy do czynienia w Zelandii Nowej. Czapy, rekawice, ba nawet klasyczne kalesony szybko trafiaja na liste niezbednych zakupow juz pierwszego popoludnia. Los kalesonos si si...
Santiago bylo urzekajace ale w Valparaiso to juz zakochalismy sie do nieprzytomnosci. Bohemistyczne miasto portowe uwazane za kulturalna stolice Chile wrecz pachnie sztuka! Jego zwiedzanie inicjujemy sympatyczna wycieczka lodka o zachodzie slonca z widokami na cale miasto malowniczo ulokowane na wzgorzu. Dane nam jest trafic na lwy morskie leniwie korzystajace z ostatnich promieni slnecznych, foki i pelikany. Probujemy tez swoich sil za sterem.

Valparaiso jak nic ma swoj miejski sex appeal. Wdziek, styl, szarm, szyk!
Miasteczko w stylu retro, trolejbusy, starodawne windy miejskie, ktorymi jak w poprzednich epokach mieszkancy i dzis przemieszczaja sie na gorne partie wzgorza. Waskie, niemalze pionowe momentami uliczki emanuja wszystkimi kolorami swiata. Pastelowe zaulki. Praktycznie cale Valaparaiso jest jednym wielkim polowym muzeum z niebagatelnymi dzielami sztuki na murach, plotach, domach prywatnych, sklepach. Taka freestyle kolekcja dla amatorow malowidel sciennych i graffiti.

Tutaj czujemy sie jak na prawdziwych wakacjach, chrupiac z apetytem prazone w karmelu migdaly, uliczny przysmak ubostwiajacych slodkosci Chilijczykow. Tutaj tez dzielnie przelamujemy bariery lingwistyczne i ze slowniczkiem w reku zamawiamy nasze pierwsze posilki i rezerwujemy pierwsze kwatery po hiszpansku. Si si a jak!

Pora ruszac dalej, nasz poludniowo-amerykanski grafik peka w szwach... W koncu do powrotu do Europy juz tak nie daleko!

THE WONDERFUL WALLS OF CHILE...

2009-07-16T11:38:00.000-07:00

EMPANADA DE NADA DE NADA... HOLA SOUTH AMERICA - SANTIAGO & VALPARAISO

2009-07-16T10:59:00.001-07:00

Did you know that we´re a little younger now than we were when we published our previous post? Yeah we left New Zealand in the afternoon only to arive earlier in Chile on the very same afternoon, could you credit it?! I did feel rather spritely getting off the plane I must admit. We were met in arrivals by our brand new travel buddy Shephali and we continued into town.

So there we were in South America feeling a bit bored with staying in guesthouses and hostels so we decided to try something different in Santiago and stay in a fridge. The fridge was cunningly disguised as a hostel but we soon uncovered the truth as we pulled the icicles out of our beards. We weren´t going to let the fridge spoil our fun however so we ventured out and found our way to the Barrio Brasil, a funky boho area, where we sampled our first of many empanadas (tasty pastries with veg and cheese filing) yum yum, followed by a few litres of vino tinto (that´s red wine for those of you who aren´t fluent in spanish like myself) in an attempt to keep off the cold and show the fridge we weren´t scared to stay put.

Following the showers from hell the following morning we gobbled down our breakfast and took to the streets yet again. It was a beautiful sunny day in Santiago and the city had a sparkle to it as we sauntered up the main avenue. A big change from Asia certainly and we kinda had a holiday feeling about us.

First stop Santa Lucia for some fantastic panoramic views with snow capped mountains as a backdrop, very huge mountains at that, Los Andes perhaps?

Had a spot of lunch at a sunny sidewalk cafe and then carried on to the very grand Musee Belles des Artes to ingest some arts and culture.

More art then in the form of street art which is hugely popular in Chile. Every wall of every alley is an explosion of colourful and interesting work. There´s no ´I woz ere B4U´s here! Most of the rest of our day was spent taking it all in. Empanadas for dindins again after.

We bid farewell to the fridge the next morning and jumped on the bus to Valparaiso two hours up the road. All agreeing that the fridge thing wasn´t really working out for us, we checked into Patricia´s (pronounced Pahthreesseeah) B&B and treated ourselves to a nice room with cable TV and a shower next door that sprouted a great stream of hot water at the turn of a tap, magic and luxury combined!

Following our magic showers we took our nice clean bodies aboard a small boat for a wee trip of the harbour viewing some fat fat fat sea lions, a few stray pelicans, some military vessels and the beginnings of a beautiful sunset, we even had a go at being cap´n for a short spell.

A majestic breakfast served up by Patricia herself geared us up for the next day´s activities which basically entailed just walking around and taking in the fairy-tale-like beauty of Valparaiso as well as taking our chances on a few rickety old escalators which link up some of the streets lying on different levels of the city. Definitely one of the most colourful cities I have had the pleasure of spending a few days in, and the graffiti? Even better than Santiago we think.

We received a surprise visit from Carolina, a lovely chilean friend whom we had met in Asia, in the afternoon of the next day and she very kindly spinned us around for a bit. We stopped off at Cierro Abierto for a look at more outdoor art, this time in the form of abstract murals painted by some famous chilean artists and stretching out over a series of winding stairs, streets and alleys.

Valparaiso is a place we could have quite easily stayed for much much longer but time is ticking by at this stage and we wouldn´t want to arrive in Rio a week or two late and find that our flight had gone home without us now would we?!

FAVOURITE PLACES / ULUBIONE MIEJSCA

2009-07-16T10:58:00.001-07:00

MIGHTY MIGHTY, Wellington, New Zealand

Pelen eklektyzm Wellington style, ukulele, poezja electro, hity z lat 80tych, tance na stolach, piwo, piwo, piwo, cekinowe obrusy, Prince i ¨Real Hot Bitches¨. Ta noc do innych byla niepodobna...

BIG HELLO & THANK YOU 2 JAYSIN, ADRIEN, JENNA & BRENDAN 4 SHOWING US THE COOLEST SPOT IN WLLNGTN!

NOWA ZELANDIA W PIGULE

2009-07-16T09:01:00.000-07:00

W zwiazku z kilkakrotnie przedluzanym przez nas pobytem w kilku sposrod ulubionych azjatyckich krajow, nasze odwiedziny w Australii i Nowej Zelandii skurczyly sie do minimum. Ze w Sydney zabawilismy zaledwie 48 godzin to juz wiecie. Nowa Zelandie natomiast zmuszeni zostalismy okroic do blyskawicznych dwoch tygodni w polnocnej czesci tej fascynujacej krainy. Krotko, zwiezle ale i tresciwie uplynal nam czas na wyspie. Dzielnie wojujacej juz kolejny sezon w Kerry, Krolowej Nart Asi, niniejszym chcialbym zadedykowac ten blog a i jego zdjecia, bo ze wszystkich znanych mi cieplych dusz, to wlasnie ona Nowa Zelandia podekscytowana byla chyba najbardziej.
Naszymi ¨punktami zaczepienia¨ sa stolica - Wellington i Auckland gdzie mamy sposobnosc rezydowac przez kilka dni pod strzechami naszych przyjaciol. Bo nie dosc, ze czasowo to takze a moze i przede wszystkim finansowo wycieczka do Nowej Zelandii musiala zostac skrocona by nie nadwyrezyc naszego kruchego globtroterowego budzetu. Przeciez przed nami jeszcze dwa miesiace wojazy po Ameryce Poludniowej...
W Wellington cieszymy oko, ucho i wszystkie poniekad zmysly, stoliczna bohemistyczno - dekadencka atmosfera. Artystyczna, undergroundowa, eklektyczna i kosmopolityczna aura miasta nasuwa skojarzenia z ukochanym przez nas Brighton w Anglii.
Malowniczy port staje sie wymarzonym miejscem do pierwszej wloczegi zilustrowanej pierwszymi fotografiami...

Niebagatelny wybor kafejek, barow, galerii, ¨ciucharni¨ z drugiej reki i muzycznych rupieciarni. Wyborna selekcja ulicznych perelek graffiti pomimo wszechobecnej tutaj akcji anty-streetartowej lokalnej gawiedzi politycznej. Unikatowy, wyjatkowy nastroj miasta sprawia, ze czujemy sie tutaj jak ryby w wodzie z nasza pasja do ¨zakreconych¨, kolorowych i pelnych zycia metropolii. Tyle sie tutaj dzieje!!!
Wieczorowa pora konsumujac rubaszna ilosc czerwonego wina z gospodarzami Jasonem i Adrianem tanczymy do bialego rana przy nowiuskich szlagierach z biblioteki Piotrusia Pana Dzieja co to z dobrodusznosci serca jego przyfrunely z Irlandii w slodkim prezencie pour moi. Czarodzieju Czarnecki po raz kolejny kapelusze z glow, jestes moim guru!
4 dni w Wellington uplynely towarzysko, kulturalnie, muzealnie i ogolnie blogo i beztrosko. Idealna dawka zwiedzanie, imprezowania i kosztowania miejskich ¨przysmakow¨ po kawaleczku niekoniecznie tylko w wymiarze kulnarnym. No i ten sernik malinowy z kruszonka - prima! O nocy w MIGHTY MIGHTY nie bede sie rozpisywal tylko nie omieszkam podzielic sie kilkoma ujeciami w nastepnym wpisie bo miejsce to jak najbardziej doloaczylo do naszych ulubionych.

Po wielkomiejskich perypetiach udajemy sie w ekspresowym tempie w glab wyspy polnocnej w poszukiwaniu slynnych zielonych, gorskich krajobrazow, z ktorych Nowa Zelandia tak slynie.
W opustoszalym poza sezonem Taupo, w jezioranskich ¨okolicznosciach przyrody¨¨ fotografujemy dzikie kaczki i mewy oddychajac swiezym powietrzem, zamarzajac przy okazji ¨na kosc¨ przy tych syberyjskich niemalze, w porownaniu z azjatyckim zarem z nieba, temperaturach.

Rotarua - miasteczko numer dwa, centrum odnowy biologicznej, blotnistych kapieli, goracych zrodel, miejskich mini gejzerow i wszedobylskiego zapachu siarki. Bardzo nietypowe miejsce z bulgoczacymi odglosami spod powierzchni ziemi i termicznymi dziwami natury. Kilkugodzinna piesza wyprawa tylko utwierdza nas w przekonaniu jaka piekna i pelna niespodziewajek na kazdym kroku jest Nowa Zelandia.

Pocztowkowa miescinka plazowa Maunganui, zawdzieczajaca swoja nazwe wzgorzu o tym wlasnie dzwiecznie brzmiacym imieniu, jest naszym trzecim i ostatnim zarazem wypadem przed finalem w Auckland. Cudowna panorama na cala zatoke, pasace sie baranki przywolujace echa irlandzkiej scenerii to dodatkowe atrakcje po wspinaczce na szczyt wzgorza. Trzeci dzien z rzedu pogoda spisuje sie na medal i udaje sie nam uniknac regularnego tutaj o tej porze roku deszczu. Pani Irena z pewnoscia uzbieralaby w Maunganui kilka bursztynow na jednej z lokalnych plaz... Mozemy sobie tylko wyobrazic jak przepieknie jest tutaj latem...

Na zakonczenie naszego nowozelandzkiego rozdzialu fundujemy sobie kilka tak wytesknionych domatorskichdni dzieki uprzejmosci i goscinnosci Hazel i jej przytulnego gniazdka. Telewizor, internet, litry wypitej herbatki, domowe obiadki, cieple pantofle i koc... Jak w domu...
Przy burzowo - ulewnej aurze do centrum Auckland udajemy sie zaledwie jednorazowo, godzinami maszerujac po jej second-handowej dzielnicy.
Nastepnym razem postaramy sie zaplanowac Nowa Zelandie w porze letniej bo marzlismy tutaj praktycznie przez caly czas. Ale warto bylo takze dla wyprawy nad czarno-piaskowa plaze ostatniego dnia, kolejny cud natury, ktory dane nam bylo zobaczyc.
Warto tez dla tego zielonego syfonu (z nabojami!) cosmy go jako souvenir z Nowej Zelandii nabyli w antykwariacie...

EGG SANDWICHES, TEA AND TELLY IN THE NORTH ISLAND NEW ZEALAND

2009-07-10T12:17:00.000-07:00

It is winter time in New Zealand as I write and the weather is not unlike that of our winter, so woolies on it was and off with us at high speed once more for a two week visit of the North Island.

The one and only Miss Hazel Purcell picked us up from the airport in Auckland and drove us, with only a few wrong turns, to her lovely home in the country which she shares with her husband to be, Aaden, and her stepson Caleb (yes we heard her nagging an´ all!). We took our rest for the night and immediately set off for Wellington in the morning.

An eleven hour bus journey on a warm comfortable bus that took lots of breaks was nothing short of a luxurious treat for us. The countryside on our way was only stunning and reminded me of home in lots of parts, except for the presence of volcanoes perhaps and strangely enough a few alpacas too! We saw sunshine, cloud, and snow on the journey and had egg sandwiches and tea at every stop, a treat indeed!

We were picked up on arrival by our welcoming Wellington hosts Jason and Adrien who were more than happy to take on the weather and show us some sights in spite of a string of hangovers.

Wellington makes you like it straight off. Its got all we look for in a city, atmosphere and atmosphere again! Our first day was spent wandering around the waterfront and the city streets in glorious sunshine, taking many breaks for tea and snacks along the way. There werent too many egg sandwiches on the menu but I put on my cool face and got over it.

The next day we were chauffered around the surrounding bays by our lovely hosts´ buddy Garth who drove very well while also providing much of the in-car entertainment. Unfortunately the sun didn´t shine on our trip of the bays. The wind and rain was just like home and a good ol´ shkinning awaited you if you chanced getting out of the car to take a photo. The bays were beautiful nonetheless and we even caught a glimpse of the South Island far away through the rain and wind.

A visit to Mighty Mighty in the evening showed us just how hip and alternative Wellington can be. We had a ball downing jugfulls of Macs Gold all the while being entertained by poets, ukeleles, oil wrestling, and dancing ´real hot bitches´(thats what they were called, really!). Dancing occurred on our side too, possibly even on a few chairs and tables but we did manage to hold back from the oil wrestling(just!)for fear of spoiling our nice tshirts.

We also squeezed in a visit to Te Papa before we left, taking in some New Zealand Artworks as well as a giant squid in formaldehyde.

We decided to take the scenic route back to Auckland stopping overnight for some windy walks in Lake Taupo, some rather smelly geo-themal activity in Rotarua, and some beach-side skipping and jumping in Mount Maunganui.

Weather for ducks at Taupo.

Big huge mud pools letting off some smelly steam in Rotarua...

...and more smelly steam this time of the music video kind...

...Loud gurgling can be heard from under the ground all over town, bubbling to the surface in places. Steam can even be seen rising from people´s backyards. The sulphurous stench is not so pleasant though.

Sunny weather in Mount Maunganui...

...made us jump for joy...

...it was nice while it lasted.

Back to Auckland and to Hazels country retreat for the weekend. I´d be lying if I said we didnt watch loads of TV while there but me? guilty? I think not, the home comforts were flying as I tore into one sliced pan after another while simultaneousy pouring a constant stream of tea down my throat. I´ll never forget you for this Haze!!

A day in the city of Auckland saw us setting up camp in a string of shops on K road, a Przem and Les dream sequence of a street. We threw budget to the wind and equipped ourselves with all sorts of vintage delights, Przem buying no less than 15 cds which he intends to take on a tour of South America.

And the sand on the black beaches around Auckland really is black!! It´s black and volcanic and it sticks to your shoes and gets too hot to walk on in summer, Ill have to take their word for the last part. What´s Hazel on about though?!

Twas sure hard to leave the home comforts behind and board our flight off into the unknown once more. Huge thank yous to Hazel, Aaden, and Caleb in Auckland and to the boys Jason and Adrien, our Wellington correspondents.

48 GODZIN W SYDNEY / 48 HOURS IN SYDNEY

2009-07-09T16:56:00.001-07:00

BAGO - WELCOME TO "BUDDHALAND"

2009-07-07T12:20:00.000-07:00

Our farewell to the magical Burma as well as to the Asian continent. Til´ next time...

Nasze dlugo odwlekane w swiadomosci pozegnanie z fascynujaca Birma... Do widzenia, do widzenia, do rychlego zobaczenia...

BAGAN KRAINA TYSIECY SWIATYN / BAGAN THE LAND OF THOUSANDS OF TEMPLES

2009-07-07T11:59:00.000-07:00

Bagan - legendarna kraina czterech tysiecy, leciwych buddyjskich swiatyn. Drugie, po Angkorze w Kambodzy, ich najwazniejsze skupisko w calej Azji Poludniowo-Wschodniej. Z rzeskich, soczystych polaci zieleni, az po sam horyzont, wylaniaja sie niezliczone monumentalne obiekty. Niebotycznie piekne, bajeczne okolice starego miasta Bagan okazuja sie niestety nie lada wyzwaniem do fotografowania, zwlaszcza w deszczowej aurze, ktor towarzyszyla nam podczas calodziennego "rowerowania" po okolicy. Zadne ze zdjec nie uchwycilo ani zaczarowanej atmosfery tego miejsca ani tez jego skali. Coz, nie co dzien jest niedziela... Chwalimy sie tymi najbardziej udanymi z nieudanych fotek...

If we thought we had seen alot of temples so far on the trip it was nothing compared to the amount of them in the magical Bagan. Bagan´s temples come second only to Angkor Wat in Cambodia in terms of importance in South East Asia. We didn´t have time to count them all so we took the word of a few locals who gave us a figure of about 4000 to play with. A big earthquake a few years back knocked a great deal of them to the ground but it still all looked mighty impressive to us. We pedalled around in the rain and saw as much as we were able to but alas to capture the magic on camera proved a bit of a challenge. So neither pictures nor words can do this sacred city the justice it deserves therefore we suggest you go and visit it yourselves!!

TWARZE SWIATA / FACES OF THE WORLD VOL. 11

2009-07-04T14:46:00.001-07:00

TREKKING TRAILS AND TRIBULATIONS... KALAW TO INLE LAKE

2009-07-04T13:26:00.000-07:00

The buses in Myanmar leave at really odd times. Having left Yangon at 8pm we were turfed out on the dark and empty streets of Kalaw at 2 in the morning. A nice young lady who also happened to be a tour guide came to our rescue and showed us to a nice hotel. The nice lady also managed to convince us to sign up for her trek from Kalaw to Inle Lake, assuring us that the trails would be bone dry in spite of all the rain.

After a good night´s sleep we took our first day in Kalaw at our leisure and just sat in various little tea houses, sitting on tiny stools at tiny tables, drinking tiny cups of tea. As the rains came down hard hard hard we wondered about the validity of the dry-trekking-trail assurance. Too late to back out now...

We awoke early the next morning to a reasonably dryish morning, no downpours like the day before, which was nice. We then sat ourselves down for an exceedingly great big breakfast courtesy of our hotel where we met fellow trekkie(not the star trek kind) Nils, a young and very well travelled Canadian guy with whom we hung out for a few days after and downed more than a few Myanmar Beers. We payed a quick visit to the very colourful village market before boarding our transport to our starting point.

Well it was lashing out of the heavens as we set of on clearly quite a muddy trail. Thankfully we had splashed out on some frightfully fashionable raincoats the previous day so we didn´t mind so much.

As we approached the first village the rain had not let up at all and the mud was getting just a tad muddier. We were invited in for some tea and fried nuts by a nice lady and we gladly accepted. We were shown to a floor mat where we sat, ate, and drank as two families(many of the huts here house two families) sat and stared at us from across the room. The hut itself was quite spàcious and had a separate ´kitchen´ comprising of a small fire in the middle of the floor, basic but humblingly adequate. While we sat the sun had broken through outside so we hastily said our thankyous and trekked on like something from a lucosade ad.

We got to our lunch point with no further rains and enjoyed some noodles and more tea in a small family home, they´re murder for the tea in Myanmar! Half way through our noodles didn´t the heavens open again, only this time it didn´t feel like it was gonna stop. We delayed as long as we could but eventually had to brave the elements and carry on.

Our nice young lady guide appeared to be having a great ol´time as she laughed aloud while slipping and sliding in the now beyond-a-bloody-joke-mud. The laughs were not so loud from behind however as we sunk deeper into it and our polite smiles started to turn slowly upside-down. The mud stuck in layers to the bottom of our shoes producing a kind of Spice Girl shoe effect which proved ever so difficile to walk in. By the time we arived at a once-little-trickle-of-a-stream-which-had-now-turned-into-a-small-river which we had to tramp through, the outlook was not good but we were past the point of return.

Mud to our knees(well almost) was not what we had envisioned and I won´t mention any names but by the time we reached the Buddhist Monastery which was to be our home for the night a certain Polish man was less than pleased, the Slavic curses were nobody´s business as he vowed to never trek again for the rest of his life and tried unsuccessfully to secure his escape for the following day. Spending the night at the monastery, however, proved to be a very cool and unique experience and brought a hint of a smile back to our faces by bed time as we listened to the chants of the young novice monks, who were also to become our alarm clock at five the following morning. Lots of rain again at night...

A blessing from the head monk saw us off the following morning. This and a hearty breakfast saw our spirits lift as we set off into the unknown once more. Well Buddha had mercy on us as the sun broke through and stayed with us til we reached the edge of Inle Lake. The fields were dotted with workers, both men and women, ploughing and digging and whatnot, all part of a colourful and old-fashioned picture. Watching these workers hard at it put our muddy trek saga into perspective.

Across the lake with us as the rain came down once more. This time it didn´t put such a dampener on things. Inle Lake is huge and beautiful and a step back in time. Floating gardens, floating villages, floating markets, one-legged oarsmen with some rather odd looking fishing equipment, long-necked ladies, jumping cats(some bored Buddhist monks taught them), hand-weavers, and hundreds of temples. This is a world apart from our dull existence in the west.

I don´t believe I´ve ever enjoyed a warm shower quite as much as on my arrival in Nuang Shwe, our destination town on the edge of Inle, I´ll spare you the pictures though!

Feeling quite tired and a bit proud of ourselves we hung out in Nuang shwe for a few days of utter relaxation and some enjoyable evenings out on the town with our brand new friends Nils, Shuyi, Rebecca and Nick. We also found the time to take another sunny trip out on the lake. All in all the memories from Inle are great ones that I think will stay with us for a while.

PRZEMAKALNE PALTO CZYLI BLOTNISTE PERYPETIE W INLE...

2009-07-04T13:08:00.000-07:00

Filigranowa,"rozespana" miescinka Kalaw bedzie naszym punktem organizacyjnym do nastepnej z zaplanowanych przez nas przygod w Birmie - wycieczki nad jezioro Inle. W deszczowej aurze zaopatrujemy sie w konieczne przeciwdeszczowe peleryny (P jak "palto" w przedszkolnym "ABC"...) i dziarsko zapinamy wszelkie przygotowania "na ostatni guzik" przed dwudniowa wyprawa.

Calodzienna marszruta w blotnistych okolicznosciach przyrody i bezustannych wodospadach monsunowych ulew na szczescie miala takze swoje pozytywy. Buty co prawda najprawdopodobniej wyladuja w koszu, podobniez peleryny, ktore okazuja sie nie takie znowu nieprzemakalne, ale herbatka i swiezo prazone orzeszki w jednej z plemiennych wiosek koi nerwy, leczy pierwszorzedne dasy i fochy jakie stroilem przez caly dzien i pobudza do dalszej drogi. Bo nie co dzien bowiem dziewczynki i chlopcy jest znowu tak rozowo...

Powrocily wspomnienia z Luang Nam Tha w Laosie. Tempo zycia, zgrzebna prostota, dziennie wykonywane obowiazki bez wzgledu na sprzyjajaca badz nie pogode, brak jakiejkolwiek maszynerii, prymitywne metody - wszystko tak odlegle od zachodnich norm, lyk trzezwego spojrzenia na nasze zycie codzienne i azjatycka lekcja dobrego samopoczucia "pomimo wszystko". Dla mieszkancow plemiennych osad jestesmy rownie egzotyczni jak i oni wydaja sie nam. Kobiety tak jak i ich krewne w wielkich miastach uwielbiaja swoja biale thanakhe. Cukierki dla dzieciakow i mini saszetki z szamponami do wlosow dla gospodyn domow, za rada naszej przewodniczki, okazuja sie byc strzalem w "10tke" w roli podarunkow. Mieszkancy chetnie pozuja do zdjec.

Pomimo frustrujacej niepogody trudno nie westchnac raz po raz przy zielonych orzezwiajacych okolicach. Swojskie klimaty. Wiejsko, zdrowo i pachnaco sie nam dreptalo pomimo kilogramow blota przyklejonych do naszego obuwia. No i te gigantyczne aloesy co to w doniczkach je upchnac mozna w Europie...

Prawdziwym wynagrodzeniem znojow wedrowki okazuje sie byc wyborna 7-mio daniowa kolacja z deserem zaserwowana nam przez naszego osobistego kucharza i chyba najbardziej niekonwencjonalny z noclegow naszego roku w podrozy. Na "biala sale" udalismy sie bowiem do jednego z klasztorow buddyjskich. Byla to noc nadzwyczajna, niczym basniowa. Tuz przed switem obudzeni zostalismy delikatnie porannymi modlami mnichow...

Po obfitym sniadaniu, na pamiatke od przelozonego klasztoru otrzymalismy recznie plecione bransoletki wraz z modlitwa o pomyslnosc naszych kolejnych wypraw. Modly chyba pomogly gdyz drugi dzien wedrowki uplynal nam calkowicie w slonecznej kapieli. Ach jak przyjemnie! Bransoletke mam zamiar nosic przynajmniej az po dzien przylotu do Irlandii we wrzesniu...

Jezioro Inle ujelo nas chyba nawet bardziej niz Toba w Indonezji przed paroma miesiacami. Ja chyba jeziora ulubilem sobie szczegolnie w tym roku. Nieporownywalne z zadnymi rzekami, morzami ba nawet oceanami. Jezioro Inle i zycie na nim plynace (doslownie!) jak wszystko w Myanmar jest krokiem wstecz. Jaki ten swiat inny i wyjatkowy. Polow ryb i glonow (dla urzyzniania plywajacych ogrodow pomidorowych) na staromodna modle to obrazek chyba najbardziej typowy dla tego miejsca. Chatki "na kurzej stopce", doliny, lasy, cale mini wioski na wodzie gdzie by wpasc "na kawke" do sasiadki trzeba albo do niej poplynac albo przeprawic sie lodka...

Z miescinki Nuang Shwe, naszej mety po dwudniowej wycieczce, po calodziennym wypoczywaniu i wchlanianiu tzw "lokalnej atmosfery", wybieramy sie na ponow w strone jeziora Inle nienasyceni jego poetycznym niemal czarem.

Tym razem wynajmujemy lodke-lupinke i odwiedzamy miedzy innymi malutka retro fabryke rekodziel, gdzie tekstylia oprocz bawelny i jedwabiu wyrabia sie z galazek kwiatu lotosu! Nie omieszkalismy nabyc jeszcze jednej narzuty do mieszkanka ale przy wzruszajacej goscinnosci wlasciciela wytworni i jego zalogi nie zastanawialismy sie ani chwili.

Podczas wizyty na targowisku natrafiamy takze na kobiety szczepu Padaung, ktorego zenska czesc charakteryzuje sie osobliwymi, mosieznymi pierscieniami noszonymi na ich szyjach. Obrazek w kategoriach plemiennych slynny na caly glob niczym Masajski. Bransoletka po raz kolejny zadbala o szczegolnie sprzyjajaca aure.

Magia Birmy nie przygasa. Tak zafrapowani i notorycznie zafascynowani roznorodnoscia i odmiennoscia odkrywanych przez nas terenow bylismy chyba do tej pory tylko w Indiach i Laosie...

FAVOURITE PLACES / ULUBIONE MIEJSCA

2009-07-01T17:13:00.000-07:00

Chapati stand, Mandalay

Big hello 2 Shuyi, Nick & Rebecca with whom we had the pleasure of dining.

POSTCARDS FROM / POCZTOWKI Z MANDALAY

2009-07-01T17:04:00.000-07:00

...where we ate loads of ice-cream , travelled in blue retro mini mazdas (the cutest transport in the whole South East Asia!) and walked the longest teak bridge in the world...

...chilli lody, lody, lody, niebieskie retro mini mazdy w roli uroczych taksowek, pastelowe swiatynie i zar z nieba...

29.08.1958 - 25.06.2009 R.I.P.

2009-06-25T22:15:00.000-07:00

TWARZE SWIATA / FACES OF THE WORLD VOL. 10

2009-06-24T15:17:00.001-07:00

ZEGARY WSTECZ - YANGON "NIEUNOWOCZESNIONY"

2009-06-23T23:13:00.000-07:00

Naszym pierwszym lotem, od styczniowej przeprawy droga powietrzna z Delhi do Singapuru, w ciagu zaledwie godziny przedostajemy sie z Bangkoku do bylej stolicy Birmy Yangonu. Pisze "bylej" gdyz w 2005 roku rzad przeniosl stolice kraju do sztucznie stworzonego miasta Naypyidaw ale jak pisze Lonely Planet, Yangon pozostaje prawdziwa stolica Birmy "dla Ciebie i mnie"...

Jakze niezwyczajne, tajemnicze i niepodobne do innych jest to miejsce! Po siedmiu miesiacach nieustannych wojazy po kontynencie azjatyckim, nie spodziewalismy sie chyba zadnych nadzwyczajnych niespodzianek. Pierwszy spacer w strugach monsunowego deszczu (zaczyna sie tu wlasnie bowiem pora deszczowa) i jestesmy zafascynowani chyba tylko tak jak podczas pierwszych kilku oszalamiajacych godzin w Indiach.
Yangon to wycieczka wehikulem czasu kilka dekad wstecz. Staromodna, nieodrestaurowana metropolia bez sladow nowoczesnosci czy produktow swiata zachodniego. Mroczna (po zmroku doslownie mroczna!) metropolia z niekonczacymi sie przerwami w doplywie pradu. Nieprawdopodobna wilgotnosc powietrza, uliczny zgielk, halasliwe generatory pradu, zapuszczone acz przystojne bloki mieszkalne, zywotne targowiska uliczne serwujace najdziwniejsze i miejscami trudne do zidentyfikowania przysmaki, bazary rozmaitosci, sklepy z kasetami magnetofonowymi... Retro tu, retro tam, pochlaniamy lapczywie pierwsze lyki Yangonu w oslupieniu...

Religijnie tygiel w iscie kolorowym azjatyckim wydaniu, mijamy meczety, katedry, koscioly, buddyjskie pagody, hinduistyczne swiatynie a nawet synagoge. Wszystko niejednokrotnie w bliskim sasiedztwie na tej samej ulicy.

Wszedzie jest bardzo lokalnie, inaczej niz gdziekolwiek indziej dotad. Chyba najpogodniejszy narod, z jakim mielismy przyjemnosc zetknac sie do tej pory. Zewszad witani jestesmy usmiechami "od ucha do ucha", mingalaba (birmanskie "Dzien dobry") wolaja do nas weseli mieszkancy. Zdecydowanie wyrozniamy sie z tlumu, prezentujemy sie niemalze egzotycznie na ulicach Yangonu, ktore jak i inne miejsca w Myanmar (czytaj: mien-ma) goszcza bardzo sporadyczna ilosc turystow pomimo, ze jest to drugi (po Indonezji) najwiekszy kraj tego rejonu Azji.
Rozkosznie goscinny hotelik z przesympatyczna i arcypomocna obsluga oraz smacznymi i "szczodrymi" sniadaniami jest tylko dodatkowym punktem na naszej liscie doskonalych, pierwszych refleksji z Birmy.
Wedrujac wzdluz okraszonych pompatycznymi kolonialnymi kolosami dlugachnych ulic Yangonu obserwujemy tez jak inni wizualnie sa mieszkancy Birmy. 95% mezczyzn (tak sie nam wydaje) nosi spodnico-podobne longyi podczas gdy niemal wszystkie kobiety i dzieci (oraz rzadziej i panowie) przyozdabiaja swoje twarze bialym, nawilzajacym skore i chroniacym przed sloncem ale takze spelniajacym funkcje makijazowe, kremem zwanym thanakha. Jakim szczegolnym i osobliwym miejscem jest Yangon przekonujemy sie na kazdym kroku.

Najwieksze atrakcje miasta pozostawiamy sobie na ostatni dzien. Korzystajac z bardzo sprzyjajacej aury udaje sie nam zrealizowac caly napakowany do granic mozliwosci "zwiedzaniowy" plan. Po zdumiewajaco olbrzymim posagu lezacego Buddy udaje sie nam zwiedzic przyswiatynny klasztor, gdzie wraz z naszym przewowdnikiem odbywamy pierwsza z wielu w Myanmar szczerych, emocjonalnych i "szeptanych" (tak tak szpiedzy rzadowi czuwaja a mieszkancom Birmy nie wolno oficjalnie rozmawiac na tematy polityczne z obcokrajowcami) konwersacji. Jestemy pelni podziwu jak przy tak trudnej sytuacji panujacej w calym kraju, jej mieszkancy potrafia godnie sie odnalezc i z optymizmem patrzec w przyszlosc. Uderzajace!

Na deser pojawiamy sie wreszcie u podnozy Shwedaggon Paya. Lata temu w foto-geograficznym albumie mojego taty (pana Krystka!) portretujacym unikalne zakatki swiata, zobaczylem zdjecie tej budowli, oniemialem i zamarzylem sobie, ze pewnego zaczarowanego dnia dane mi bedzie...

I oto nagle w srode 27go Maja stoje jeszcze bardziej oniemialy, wzruszony i niedowierzajacy vis a vis tego zadziwiajacego architektonicznego "marzenia", ktore wlasnie sie spelnia. Mamus (pani Maniu!), to chyba byly podobne chwile uniesienia i gesia skorka jakich kiedys i Ty doswiadczylas w Twojej ukochanej Katedrze Mediolanskiej.
Skomplikowana, przebogata, zlota do granic "zlocistosci", finezyjna, majestatyczna, misterna i ekstrawagancka pagoda birmanska (=paya), dodatkowo ozdobiona ponad 500 diamentami i innymi kamieniami szlachetnymi na szczycie. Niebywala, powalajaca na kolana perla architektoniczna. Pasjonujace dwie godziny odkrywania tej budowli w coraz to nowy sposob, z kazdego zakatka olbrzymiego kompleksu, z kazdym kolejnym promieniem slonca ujawniajacym jej kolejne oblicze. Fotograficzna uczta w wyjatkowej, wyciszonej, bajkowej atmosferze tego miejsca. Tuz przed urodziwym zachodem slonca jestesmy swiadkami zabawnej ceremonii zsynchronizowanego zamiatania kafelkowej posadzki.
Jak scenografia z blizej niezidentyfikowanej basni, kunsztowna i wyrafinowana jak orientalna poezja, pagoda Shwedaggon skradla nasze serca na zawsze, tak jak tylko w wczesniej zrobil to Taj Mahal w Agrze... Po tych niemozliwych kwiecistosciach slownych pora na maly pokaz slajdow owego obiektu...

Czy moglismy sobie zazyczyc bardziej ekscytujacego poczatku naszych odwiedzin w Birmie???

IS THIS ENOUGH GOLD FOR YA?? THREE DAYS IN YANGON...

2009-06-23T16:08:00.000-07:00

Changing money:
As there are no ATMs in Myanmar we had to bring lots of dollars to last the duration of our stay. We had been pre-warned (thanks Aoife and Michael) that these dollars had to be in pristeen condition. While we payed for our first night's accommodation the girl in reception all but took out a microscope to inspect the dollars, requesting newer ones til one eventually made the grade. Off then with us to exchange some dollars for kyat, the local currency. We handed over our dollars and in return received wads of notes so big I thought the lady was gonna produce a briefcase. Our new found riches brought us to a biryani shop where we filled our hungry bellies but didn't manage to put much of a dent in the cash.

The sights. Day 1:
Braving the impending rains we headed off on foot and navigated inner city Yangon like pros (well actually I did, Przem just followed me!). The Botatuang Paya, our first stop, was also our first sighting of one of Myanmar's many gold stupas and while awfully large and impressive, we knew that the best was yet to come. It did have some very freaky little dancing girls outside it though. A wander through colonial Yangon saw us past some very grand and imposing buildings on the way to Sule Paya, another great big gold stupa placed slap bang in the middle of a roundabout. Then the rains came down hard. We took shelter in a cafe and wrote about a thousand postcards. Postcards are ever so cheap here so I expect most of you will receive one written during this torrential downpour. As it poured and we wrote a lady's voice rang out and caught our attention. She had the most beautiful voice I think I have ever heard and we listened with lumps in our throats. This lady had only one leg and a small child helped her along. She reminded me of how lucky I am. A dosa on the way home reminded me once more!

The sight. Day 3:
The day we went to see the big one!...
Started our day with a coffee in the Sakura Sky Restaurant before grabbing a cab to this massive reclining Buddha lying happily in a warehouse-type building attached to a monastery. While inside a young monk in training gave us a very interesting and informative tour of the monastery where we got to watch some young novices chanting and studying. We then walked on to survey a large sitting Buddha nearby which was also in great shape. On then with us to the big one - Shweddagon Paya. Oh my good Buddha above in heaven it is gorgeous and amazing beyond words. We stayed for hours just taking photo after photo. The light was unreal, we were blessed with the sky that was in it. Reflected off the goldest of gold stupas the light was so strong you couldn't help but squint even with the biggest of Deirdre Barlow Shades on! As if the gold weren't enough there's also 500 diamonds and precious stones on the top. I never dreamed the Shweddagon would blow me away like it did. The whole complex is just dazzling, everywhere is gold, gold, gold. If this were melted down someone would make a nice few bob but I guess they've thought of that already. Of what we've seen only the Taj Mahal comes close to this structure in terms of harmony and pure awe.

We were tired but satisfied boys that evening having walked about a thousand barefoot miles through temples and monasteries under the watchful eye of Buddha himself. We just about mustered up enough energy to grab an ol' dosa again on the way home. Off to the country tomorrow...

WPROWADZENIE DO BIRMY...

2009-06-23T15:31:00.000-07:00

Od czego by tu rozpoczac intrygujacy i wielowarstwowy temat Birmy zwanej obecnie Myanmar...
Zacznijmy moze od usprawiedliwienia powodow, dla ktorych zdecydowalismy sie na podroz do tego odizolowanego od reszty swiata, dreczonego rezimem wojskowym i sankcjami gospodarczymi kraju. Kraju, ktory bojktuje zarowno gros turystow jak i widoczna na arenie miedzynarodowej grupa politykow i dziennikarzy. Kraju, w ktorym praktykuje sie pelna cenzure, blokuje tak wiadomosci ze swiata jak i dostep do wiekszosci stron internetowych...
Przygnebiajacy obrazek dostatnio bytujacych sobie naczelnych wojskowych glow panstwa bezkarnie marnotrawiacych budzet kraju i nie dbajacych o podstawowe nawet zapotrzebowania multietnicznego spoleczenstwa kraju. Wieziona od lat we wlasnym domu, w zalosny, bezprawny sposob laureatka Pokojowej Nagrody Nobla Aung San Suu Kyi...
Wszystkie doskonale znane nam medialnie obrazki dlugo i natarczywie przewijaly sie podczas naszych wielokrotnych "debat" za i przeciw wyprawie do Myanmar. Studiujac roztropnie aktualia w kraju, czytajac i zasluchujac sie w relacjach tych, ktorzy stamtad powrocili oraz posilajac sie zdrowa dawka anty-rzadowych wskazowek niezawodnego przewodnika Lonely Planet, zdalismy sobie sprawe, ze wraz z nasza wizyta bedziemy w stanie chocby minimalnie wesprzec upadajaca ekonomicznie sytuacje mieszkancow Birmy. Ostroznie rozplanowywujac kazdy nastepny krok i kazdy wydatek, przelejemy nasze fundusze niemalze w stu procentach do kieszeni cudownych mieszkancow Birmy a nie karygodnego rzadu, ktory wzbogaca sie z kazdorazowo wykupiona tzw "wycieczka zorganizowana".
Z zamiarem korzystania tylko i wylacznie z niewielkich kwater prywatnych, przemieszczania sie po kraju autobusami (trasy kolejowe i powietrzne maja konotacje rzadowe-brrrrrrrrr!) oraz stolowania sie w drobnych jadlodajniach prowadzonych przez pojedyncze rodziny, ruszamy w 18-to dniowa ekskursje do Myanmar, niebywale podekscytowani rola niezaleznych "wloczykijow".
Przez najblizszych kilkanascie dni postaramy sie przyblizyc Wam, kochani czytacze i kochane panie czytaczki, ten niepowtarzalny, tak rzadko odwiedzany, kraj.

MYANMAR, AN INTRODUCTION...

2009-06-23T15:23:00.000-07:00

Buddhas? Lots... Temples? Millions... Gold? Tonnes... Monasteries, lakes, mountains, rivers, and more temples???? Check! Myanmar seems more abundant in all of the above than anywhere we've visited so far.

We were greeted in arrivals by two lovely gentlemen in skirts(called longyi by the Burmese). "How cute that they greet the arrivals in traditional dress" we thought, only later to discover that just about every male in the country wears a longyi every day. The men in skirts brought us to the Motherland Inn 2(the first one closed down!) where the warmest welcome I do believe we've ever had awaited us. We couldn't help noticing that the girls in reception all had facemasks on. We later found out that it wasn't facemasks at all but Thanakha, a type of make-up/sunscreen worn traditionally, and at times very creatively, by Burmese women, children, and sometimes men too. Squares, circles, or just big smears of thanakha can be seen on faces of all ages and creeds throughout the country. We could already see that Myanmar was to be a very unique experience. We were right...

Myanmar is governed by a very oppressive military regime. It never ceased to amaze me just how much the Burmese give despite the fact that so many aspects of their lives are stifled. News and TV are censored lest the people get notions. The whole country is in a general state of disrepair and powercuts are the norm (though, it seems, not in the capital city where government officials reside!). Nobody besides government officials is allowed to leave the country. Many websites are banned. No western products are sold. Only national(censored) newspapers are sold. Our time spent in Myanmar was during the much publicised and talked about trial of Aung San Su Kyi. We didn't hear a mention of Su Kyi's name except as a whisper from the mouths of people not wanting to be heard for fear of government informers in the street.

In order not to support this regime tourists are advised to stay in small family run guesthouses as opposed to government run hotels; To travel by bus rather than government run trains and planes (buses tend to be the more challenging option but more about that later...); To eat and drink in smaller family run establishments, and to avoid where possible paying government ticket fees (this may not be advised so much as subtly suggested), most taxi drivers will oblige you in this respect. In doing all of the above you can ensure that the vast majority of the money you spend goes to the people, not the regime.

Ok politics over, the Myanmar stories....

BANGKOK PARTY MARATHON

2009-06-23T15:05:00.001-07:00

Big hello 2 everybody who decided 2 spontaneously join our joyful crowd, especially 2: Kate & Adam, South Korea's 3 coolest Kims, Carolina de Valparaiso, Ole, Michael, Sarah, Raph & Jodi, Jun & Sunju, Andi & Vanessa, Catherine, Rajko & the loveliest bar staff on the whole continent! Those were nights 2 remember...

SKY TRAIN, BACC & ALL THAT MODERN JAZZ

2009-06-12T07:02:00.000-07:00

Podniebna kolejka miejska, graffiti i centrum kultury i sztuki chilli lyk Bangkoku w modernistycznym wydaniu...

BACC = BANGKOK ART & CULTURE CENTRE

PLYWAJACE POCZTOWKI Z / FLOATING POSTCARDS FROM DAMNERNSADUAK

2009-06-12T06:50:00.000-07:00

chilli bazarowe szalenstwo na wodzie rzut beretem od Bangkoku...

O SWICIE I ZMIERZCHU - TRIADA W ANGKORZE

2009-06-12T02:17:00.001-07:00

Pochlonawszy kilogram grzesznie-slodkich liczi w autobusie do Siem Reap, docieramy do punktu kulminacyjnego naszej eskapady do Kambodzy a moze i nawet calej 5-cio miesiecznej perypetii z Azja Poludniowo-Wschodnia... Panie i panowie, ladies and gentlemen, mesdames et monsieurs, pane a panove przed nami trzy dni odkrywania, delektowania sie, kontemplowania, podziwiania i upajania sie slynnymi swiatyniami w Angkorze. I tutaj moznaby kwieciscie pisac i pisac, wiersze klecic i poezje wyspiewywac w najlepszym wroclawskim wydaniu ale prawda jest, ze zadne slowa nawet w polowie nie oddadza naszego zachwytu.

Podczas pierwszego dnia wytrwale podrozujac na rowerach (21 kilometrow!!!) odwiedzilismy zaledwie garstke glownych swiatynnych obiektow, wszystkich za to monumentalnie urodziwych w pieknej lesnej scenerii.

Poza "glowna bohaterka" pompatyczna swiatynia Angkor Wat - jeden z cudow swiata - najwieksze wrazenie wywarla na nas misterna Bay On z wyrzezbionymi w murach twarzami bostw i samego krola oraz Ta Phrom, porosnieta dzunglowa polacia, z zapuszczonymi w murach korzeniami drzew, swiatynia, ktorej unikatowa prezencja posluzyla jako tlo i scenografia do kilku hollywoodzkich produkcji.

Posileni swiezymi ananasami wracamy otuleni zachodem slonca przy dziwacznych niemal elektronicznych dzwiekach blizej niezidentyfikowanych insektow, ktorych wokalne decybele przekraczaly kilkakrotnie mozliwosci ich slynnych "kuzynek" cykad...
Wschod slonca nastepnego dnia przerosl nasze najsmielsze oczekiwania i modly o sprzyjajaca aure. Chyba bardziej spektakularnie, dramatycznie i fotogenicznie nam sie niebo nie moglo zaprezentowac. I te dziarsko przedzierajace sie przez nie pierwsze promienie slonca padajace na slynne na caly swiat majestatyczne mury Angkor Wat. Do tego kubek swiezo zaparzonej kawy w jednej rece, aparat w drugiej i stad takie wlasnie pozwole sobie zauwazyc nieskromnie foto-perelki.

Uwielbiam wschody slonca chyba jeszcze bardziej niz zachody. Ostatniego dnia wybieramy sie wlasnie posileni zdrowa dawka zakupow i lampka martini z liczi (narodowy owoc khmerski) admirowac slonce ukladajace sie do snu przy wspomnianej wczesniej Bay On gdzie nadal wydaje sie nam, ze odglada nas tysiace twarzy wkomponowanych kunsztownie w sciany obiektu. Kolorystyka, cienie, odcienie, finezyjna paleta barw...

Miejsce jak to, to marzenia, ktore sie spelniaja. Miejsce, gdzie zyczenia wyszeptane z goracym sercem, jak w ukochanych "Spragnionych Milosci" zapewne sie ziszcza...

Kambodza zaskoczyla nas pod wieloma wzgledami, frapujaca kraina, niepodobna do zadnego innego z naszych przystankow. Tym razem czasu i finansow starczylo na pospiesznych 10 dni ale pewnego pieknego dnia pojawimy sie tutaj znowu by zadziwic sie pewnie jeszcze bardziej...

TEMPLEFESTING AT ANGKOR...

2009-06-12T02:12:00.001-07:00

We came to Siem Reap, the gateway town to the temples of Angkor, in the late afternoon and I for one was pleased to find a touristy centre with an array of tourist cafes, tourist bars, tourist shops and tourist acommodation. Sometimes in the quest for exploring untread paths, we backpackers forget that we are after all just pesky tourists. If the truth be known I think I was in need of some home comforts again and Siem Reap was able to produce the goods. Not a very authentic Cambodian experience but this tourist was perfactly fine with that!

Our three day pass meant that we had plenty of time to explore the many temples of Angkor. We rented ourselves some bikes for our first day and pedalled first thing straight to the piece de resistence - Angkor Wat. We cycled around the vast moat which surrounds it and, as we turned the corner leading to the entrance, Angkor Wat came into view. "Its nice but much smaller than I expected" I said out loud in my own mind. I then realised that it was just the entrance gate I was looking at as the massive spires of Angkor Wat sprung into view behind. It's so strange to see all these sights that you've seen so many pictures of in books. Angkor Wat is as huge, amazing, powerful and beautiful as it is in pictures.

Bayon was next on the agenda so on we pedalled. Bayon was for me equally as impressive as Angkor Wat. A bridge of stone soldiers leads the way and then large imposing faces start to peer down at you from just about every corner of the temple. Legend has it that the faces are modelled on the King who had Bayon erected so that he could keep an eye on his subjects. I would have been a very good boy with all these faces glaring at me all day I must say! As the light changes throughout the day the shadows make for some eerie portraits. Bayon is a maze of little corridors all in view of the kings beady eyes.

Our pedalling feet wheeled us along for about 20 kilometres during the course of the day. We stopped off at some and just wheeled passed others. Ta Phrom was another highlight, it was used to film some of (one of) the Indiana Jones films and has been reclaimed by the jungle. Massive roots curl through the walls and windows and gravity defying trees grow just about everywhere, very cool!

Up at 4.30 on day two to catch the sunrise and it was so worth it! It had already started to get bright when we got there and it looked a bit cloudy for our liking. The clouds broke however and we were treated to a most pleasurable rising of the sun thank you very much. Hawkers nearby offer cups of coffee and plastic chairs on which to enjoy them. Having not had my morning coffee yet, I took them up on the offer and I do not believe I have ever had my morning coffee in the face of such splendour!!! What an incredible experience, another one that I'm so so happy we got to see together. Sunrise at Angkor is a must for all I think. For the remainder of the morning we hired a tuk-tuk and temple-hopped til we were all templed out. Saw some more very impressive ones but having started with the sun rising over Angkor nothing could even begin to compete.

On day three we returned to Bayon for the sunset and that concluded our slow, easy, and wonderfully touristy Angkor visit.

PRISONS, PALACES, AND PEPPER PLANTS... THE CAMBODIA MEMOIRS

2009-06-12T00:57:00.001-07:00

Spoiled with home comforts in Vietnam we came to understand pretty quickly that perhaps Cambodia was going to be a little different. Arrived Phnom Penh in the early afternoon and were taxied to Lake-side, the main backpacker haunt and incidentally the place to go if you're into filthy rooms and hassley tuk-tuk drivers! It did have a very good Indian restaurant though, and a mosque that looked straight out of Baghdad. We eventually found a decent room to call home for a few days and set off to let Phnom Penh work it's charms on us.

The 42 degree heat probably didn't work so well with our decision to explore the city on foot. The sweat ran down our brows as we desperately looked for the charm... we looked, we really did! Maybe we missed something...

A tuk-tuk was the transport of choice for the following day as we were driven off on a small sight-seeing and hopefully charm-finding tour.

First stop the Killing Fields. This is a horrific and quite sickening insight to the mass genocide of thousands of people during the Pol Pot regime in the 70's. It's not a pleasant sight to see but an important one if you make it to Cambodia. The site itself contains several mass graves of thousands of victims who were often bludgeoned to death during the regime to save on bullets. There is also a spine-chilling memorial monument in honour of these victims, it contains behind glass thousands of skulls of men, women, and children that were massacred at the site. Faced with all of this it just seemed so unimaginable that it all happened in my lifetime.

Next the S21 Prison museum. Many of the cells, exhibited as they would have been with just metal beds and a few torture implements, were absolutely terrifying. In another building were mugshots of thousands of victims of the regime. Spent about 2 hours inside and learned alot about the backround and brutality of the regime. Up to 2 million people are believed to have died during Pol Pot's reign.

Feeling a little depressed and exhausted at this point we finished our afternoon on a more light-hearted note at the Royal Palace. Many parts are closed to tourists as the King resides there but the parts we were allowed to venture into were only lovely. Gold and spires galore! Not quite as grand as the one in Bangkok but we loved relaxing in it's grounds for a while.

Over the course of a few days I must admit the city grew on me a bit. It definitely doesn't have the draw of other Asian cities but the river-side area has a few nice places to hang out. On our very brief return to the city we checked into a nice room in the river-side area and saw that maybe it does have some charm. I think I'll give Phnom Penh another chance the next time I'm in these parts. Don't think I'll be trying any of the deep fried insects next time though, upset my tummy they did!

A trip to Kampot for a few days of relaxation proved maybe a little too relaxing for our thrill-seeking selves. The guidebook described Kampot as a place to feel and not do and they weren't lying. By the end of our stint there all I felt was a bit bored! It did have a few great cafes and bars though. Epic Arts cafe in particular was worth a visit with lovely staff who are all hearing impaired(you may have to shout your order!). We also visited a pepper plantation while in the area which was quite interesting. Oh and we caught a rather splendid sunset in Kampot too.

NIE TAKI PHNOM PENH STRASZNY...

2009-06-12T00:28:00.000-07:00

Kochani! Przede wszystkim musimy sie usprawiedliwic, pewnie juz wiecie ale minione trzy magiczne tygodnie spedzilismy w Myanmar (zwanym takze Birma) gdzie czasem trudno o doplyw pradu a o internecie to nawet nie ma co pomarzyc miejscami... Stad nasze dlugachne milczydlo blogowe ale juz nadrabiamy. La Boga jest co nadrabiac Lesiek bidny z Sajgonu nie moze wyjechac a ja wlasnie cofam zegary i jestem z powrotem w Kambodzy. Jedziemy...

"Hop-siup" i w ekspresowym tempie, jak na nasze typowo ciagnace sie w nieskonczonosc azjatyckie trasy, przedostajemy sie bezbolesnie z Wietnamu do Krolestwa Kambodzy.
Nasza stosunkowa krotka wizyte w tym kraju rozpoczynamy w Phnom Penh - zapuszczonej, rozsypanej, restaurowanej i nie grzeszacej uroda stolicy. Miasto pelne zewszad nagabywujacych wlascicieli tuk-tukow, taksowek, rykszy, motocykli i wszelkich innych srodkow transportu, wizualnie dosc przygnebiajace, szarobure i blado wypadajace w porownaniu z reszta poludniowo-wschodnio azjatyckich metropolii, ma jednak kilka perelek w zanadrzu. Tutaj odnalezlismy maciupenka restauracje indyjska, w ktorej stolowalismy sie niemalze rytualnie trzy razy dziennie zaspokajajac nasza tesknote za wegetarianskimi delicjami made in India. Tutaj tez pomimo nieznosnego 42-stopniowego upalu nacieszylismy oczy eleganckim Palacem Krolewskim. Kompleks dostojny i harmonijnie rozplanowany. Taka subtelniejsza i bardziej gustowna wersja tego z Bangkoku.

Tutaj tez zakosztowalismy w wielu owocach, z ktorymi nie mielismy dotad do czynienia. Sympatycznie wygladajace kwasne siostry liczi - rambutany, zielone "ufo-podobne" owoce lotosu no i drazniace nos duriany. Do tych ostatnich nadal podchodzimy z pewna taka niesmialoscia ale kto wie moze pewnego dnia...

Predzej duriany niz te ulubione przez tubylcow prazone lub grillowane owadzie delikatesy...

Tutaj wreszcie oddalismy czesc ofiarom rezimu Pol Pota sprzed zaledwie trzech dekad. Dla tych wlasnie szokujacych wydarzen do Phnom Penh powinien zawitac KAZDY podrozujacy do Azji Pd-Wsch. Pola smierci jak i koszmarne wiezienie S-21 kryja w sobie echa horroru, ktory wymordowal 1/4ta owczesnego spoleczenstwa Kambodzy! Tragiczna pamiatka najmroczniejszych dni w historii Pd-Wsch. Emocjonalnie trudny ale jakze istotny dzien by oddac hold niewinnym ofiarom niewybaczalnej i niewyobrazalnej masakry ludobojstwa z czasow odrazajacego Pol Pota. Tak zatrwozony, pelen zalu i niezrozumienia opuscilem tylko wczesniej progi obozu koncentracyjnego w Oswiecimiu...

******

Na nastepnych kilka dni przenosimy sie na poludnie kraju do zaspanej miescinki zwanej Kampot. Apogeum nicnierobienia i wypoczynkowy mini maraton.

Kafejka Epic Arts Cafe, ktora jest jedna z wielu godnych pochwal inicjatyw spolecznych, z jakimi sie spotykamy na kazdym kroku w Kambodzy, jest w pelni obslugiwana przez glucho-niemych pracownikow. Tutaj kawa i swieze wypieki smakowaly jak w niebie albo u mojej swietej pamieci kochanej babci Klary na Jabloniowej...

W deszczowej aurze, przez zielone, urokliwe i rzeskie wiejskie okolice docieramy do glownej atrakcji Kampotu - pachnacej plantacji pieprzu. A pieprz to nie lada. Ongis za kolonialnych czasow kazda liczaca sie restauracja w bohemistycznym Paryzu obowiazkowo serwowala na swoich stolach pieprz wlasnie stad! Zakosztowalismy w swiezych ziarnach prosto z krzewow, coz za aromat... Zakupy kulinarne a i owszem zostaly poczynione...

Pora na gwozdz programu naszej wyprawy do Kambodzy Siem Reap i swiatynie Angkor ale o tym juz w nastepnym moim pisadle. Jestescie z nami rjebjaty?

SCOOTERS, SNAKES & BOXSETS... BIDDING FAREWELL TO VIETNAM FROM SAIGON

2009-06-11T23:56:00.000-07:00

With Hanoi officially taking the top spot on the favourite city since leaving home list, Saigon had alot to live up to. I'm sure the Saigonians would be delighted to hear that Saigon didn't come in too far down the list either.
Saigon is a bigger city than Hanoi and this immediately comes across and, though I never thought it possible, it's even more difficult to cross the street there. We were very close to asking some of the locals to hold our hands. the safe cross code certainly wont save you here!

As is standard throughout most of Vietnam we found ourselves some really great value accommodation run by a very cute older couple who couldn't do enough for us.

Day one saw us chasing world religions again, taking in a Hindu temple, a mosque, and a cathedral in just a few hours. A few Bia Hoi ended up the days proceedings nicely, in the company of Julie and Colin whom we'd bumped into on just about every stop in Vietnam but not really met til now. Some laugh!! The Bia Hoi in Saigon is slightly more expensive than Hanoi but at roughly 18cent a pop we didn't get too upset.

Another day brought us a few hours out of the city to the Mehkong Delta where we visited a coconut candy factory, held a 2 metre python like we'd done it all our lives, drank some rice wine, listened to some rather ear-offensive traditional music, and hopped from boat to boat along the vast network of beautiful canals. Great tour! When it comes to tourism it has to be said the Vietnamese have it down for the most part. They're not a bit shy about charging for it though!
As we have a blog follower who's got a bit of a snake phobia you can see the python pic by just clicking on this link:
http://picasaweb.google.com/LESPRZEM/SAIGON#5333781665553822258

Much of the remainder of our time we spent on a busy little street called Bien Vu. Shopping, drinking, eating, internet, TV-watching, and reading could all be pursued here with ease. We also partook in the age old tradition of DVD piracy, spending a good deal of our budget on various TV boxsets and movies. We'll be very busy with them when we're back which is probably a good thing since we won't much cash for socialising.

As gorgeous as the coutryside is in Vietnam, I think it's the cities I'll miss the most.

9 MILIONOW MOTOCYKLI W... SAJGONIE...

2009-05-18T23:02:00.000-07:00

Sajgon zwany ostatnimi czasy oficjalnie Ho-Szi-Min na czesc slynnego przywodcy kraju, jest naszym ostatnim przystankiem w Wietnamie. Nowoczesna metropolia, ktora gabarytowo i decybelowo kilkakrotnie przerasta stolice Hanoi. Jak to przy okazji miast bywa, czas uplywa nam w preferowanym wyluzowanym stylu z atrakcyjna mieszanka zwiedzania i wchlaniania tzw lokalnej atmosfery. Jako zwolennicy wielkich aglomeracji miejskich, uwielbiamy wrecz delektowac sie ich aura, obserwowac ich mieszkancow, a i w przypadku zwlaszcza azjatyckich destynacji podziwiac ich urokliwy i jakze nie-europejski chaos.

Sajgon jest zwariowany, nieprzytomnie ruchliwy, wiecznie zywy i halasliwy. I do rymu a jak:-) Rekord swiata w ilosci motocykli, motorynek i skuterow! Tutaj chyba kazdy mieszkaniec ma przynajmniej jeden!

Godzinami podpatrujemy Sajgon z roznych zakamarkow, tam gdzie tylko mozemy wygodnie zasiasc przy "swiezym piwku" bia hoi lub kawce, w jednym z ulicznych miniaturkowych przybytkow, ktore zazwyczaj sluza jednoczesnie jako mini sklepiki spozywcze a na marginesie sa urzadzone na parterze kamienic, w pokojach ich wlascicieli. Taki jest Wietnam i takie zreszta bylo tez Laos. Dom jest domem rodzinnym a zarazem sklepem, barem, restauracja, agencja turystyczna, zakladem fryzjerskim lub kafejka internetowa. Inny swiat! Ukochalismy sobie szczegolnie takie jedno miejsce na ulicy Bui Vien do ktorego wracalismy i z ktorego wychodzilismy zawsze z pelnymi usmiechami na naszych spieczonych sloncem licach. A to pamiatkowe zdjecie z jego przeurocza wlascicielka.

Bedac w Ho Chi Min City "szarpnelismy sie" takze na jednodniowa wyprawe wzdluz rzeki Mekong, wsrod palm, krzewow, drzew mango i tysiecy kwiatow lotosu.

Zaledwie poldniowa ekskursja wypelniona byla po brzegi ciekawostkami: wizyta w skromnej wytworni cukierkow kokosowych wraz z poczestunkiem, przystankiem na herbatke z limonka przy mini wystepie folklorystycznym oraz malym "tete-a-tete" z przeprzystojnym panem pytonem, wsrod nas czytujacych mamy ciocie Lesa, panicznie bojaca sie wezy, w zwiazku z tym dla ciekawskich link do zdjecia:

http://picasaweb.google.com/LESPRZEM/SAIGON#5333781604620496418/

Mine mam odrobine jak po cytrynie ale to jeden z tych podrozniczych foto suwenirow na cale zycie:-)

Sajgon jest kosmopolityczny, multi-religijny, eklektyczny, modernistyczny i niezwykle atrakcyjny dla turysty kazdej masci, w tym dla oszczednych globtroterow takich jak my. Moze nie az tak czarowny jak pelne magii Hanoi ale miasto to bylo bardzo sympatycznym pozegnaniem z Wietnamem, krajem, ktory wizualnie okazal sie najwieksza uczta dla naszych oczu (dla naszych okow:-) od czasow Indii...

Na dniach pojawia sie tez obiecane historie z Kambodzy. My poki co w Bangkoku nadrabiamy zaleglosci i zapinamy wszystko na ostatni guzik przed wyprawa do Birmy, naszego ostatniego juz la boga przystanku w Azji. Pozdrawiam slonecznie.

JUZ ZA MOMENCIK JUZ ZA CHWILENKE...

2009-05-18T07:34:00.000-07:00

Stories from Cambodia coming up soon!

Opowiesci z Kambodzy juz wkrotce!

POSTCARDS FROM / POCZTOWKI Z NHA TRANG

2009-05-15T01:04:00.000-07:00

NIE TYLKO BUTY W HOI AN...

2009-05-14T23:49:00.000-07:00

Przemyslaw opozniony niebagatelnie w relacjach z Wietnamu. Gdzie my to bylismy ostatnio... Hmmm... Ach pora na najbardziej luksusowa i ekstrawagancka podroz z Hanoi do Hoi An nocnym pociagiem jak z globtroterowej bajki. Pachnaca posciel, przytulny drewniany przedzial, komfortowe lozko i nawet uwaga uwaga... lampka nocna. Taka mialem mine po wejsciu do naszego przedzialu...

Hoi An poza cudowna atmosfera okazuje sie byc azjatycka stolica krawiecko-obuwnicza. Kazde wdzianko, kazda tekstylna zachciewajka, kazdy wymarzony ciuch, kamizelka, ponczocha czy balowa suknia z falbanami, fredzlami i cekinami... Wszystko jest do zorganizowania w tym zakupowym raju na ziemi. Wszelkie fasony, rozmiary i bardzo negocjacyjne ceny. My na nowe laszki co prawda sie nie skusilismy ale za to z trudem dochodzilismy do racjonalnego wniosku, ze nie mamy miejsca na 12 nowych par butow w naszych i tak juz w szwach pekajacych plecakach, wiec zdecydowac musielimsy sie tylko na jedna pare kazdy... Najbarwniejszy wybor szalonych, pojedynczych, unikatowych obuwniczych perelek w sam raz na styl naszych niepokornych szaf. Wybrane pary mialy juz swoje 5 minut na blogu, kilka "postow" ponizej... I za aprobate przy okazji dziekujemy.

Nastrojowa miescinka okazuje sie byc takze architektonicznym cackiem. Kameralne uliczki, papierowe lampiony we wszelkich odcieniach teczy, swiezo - zielone uliczne targowisko, smakowite i smakowicie zaaranzowane "wnetrzarsko" jadlodajnie i bary - "niejednorodna mieszanina" stylow japonskiego, chinskiego i wietnamskiego. Odkurzone retro. Wszystko to nad rzeka, co rokrocznie rezydentom Hoi An plata figla roznej wielkosci powodziami.

Szwendamy sie po zacisznych swiatyniach, domach kultury, miniaturkowych muzeach a i odwiedzamy jeden z najstarszych domow rodzinnych w Hoi An gdzie obecna gospodyni (przedstawicielka juz siodmego pokolenia pod tym samym adresem!) oprowadza nas po skromnych izbach opowiadajac o "starych dziejach"...

Dynamicznie acz ze zdrowa doza luzu zyje sie mieszkancom Hoi An. Podobnie mieszkalo sie i nam podczas naszej kilkudniowej wizyty w tym czarujacym miejscu. Hoi An prosze skatalogowac do szufladki z napisem "miejsca, w ktorych zostaje sie na duzo dluzej niz to bylo zaplanowane". Ach bedziem tesknic...

P.S. Znowu za sekcje ozywiona komentarzowa pora chylic czola. Kochani spisujecie sie na medal, kilka osob jednak zaginelo chyba w wirtualnej przestrzeni. Pani Aneto ja tu ramiona do gory trzymam zawziecie a tu ani komentarza od tygodni... A co z Gosia i Arkiem sie dzieje? Pochlonieci stolycowa gonitwa? A propos stolycy czy pan Robert i pani Karolina tez podruzuja z nami? Korzystajac z okazji i na blogu sciskam solenizanta ulubionego pana kolege Askaniusza a Was wszystkich rjebjaty nie smialo prosze o sobotniego smska popierajacego Armenie bo ja po raz pierwszy od 1983 nie moge w eurowizyjnej zabawie brac udzialu na zywo... Nic a nic zatem nie sugerujac (Armenia) zycze milego ogladania... Alez prywatnie sie zrobilo w tym moim post scriptum. Mowilem, ze do "tablicy" zaczne wywolywac...

ULUBIONE MIEJSCA / FAVOURITE PLACES:

2009-05-09T04:52:00.001-07:00

Green Moss Restaurant, 341 Nguyen Duy Hieu, Hoi An...

It's a big claim but we reckon this might be the best restaurant we've had the pleasure of dining in since leaving home.

Moze i szumnie, moze i pompatycznie ale po prostu NAJLEPSZA restauracja, w ktorej mielismy przyjemnosc sie stolowac od czasow wyjazdu z Europy. Jedno wielkie, pachnace, doskonale przyprawione MNIAM!

...and our favorite little waitress...

LANTERN SHOPS AND COFFEE STOPS...TAKIN' IT SLOW IN HOI AN

2009-05-08T00:15:00.000-07:00

Awfully pretty, utterly relaxing, inadvertently slow-paced, and home to some of the best knock-off shoes and tailored clothes that you could imagine. Hoi An's appeal is instant. The hundreds of tourist shops should take from this appeal but they're just all so pretty and colourful, they don't! They have some seriously cool stuff as well which doesn't hurt. If you're into lanterns too, Hoi An is your place.

The old town is brim full of these shops along with some quite salubrious cafes and restaurants, and some less salubrious Bia Hoi(that's the cheap draught beer again) joints down by the river, which of course we didn't visit at all. All of these establishments operate from gorgeous yellow-coloured townhouses. Many have large multi-tiered teak rooms inside, more pull you in with alluring balconies offering some prime people-watching opportunities. Hoi An is a great place to sit and while away the hours and ponder on life's mysteries(how does Mr.Jacob get the figs into the fig rolls and all that).

Two paragraphs and I haven't even started on the sights! The sights are small and, the word keeps popping up with Hoi An, pretty. Temples, clan houses, assembly halls, and museums can be found dotted about throughout the old town, which is saturated with culture. Some of the clan houses have been passed down through generations for centuries and are still occupied. A few of these families are happy to open their homes to tourists and a glimpse inside offers a resplendent insight to life in Hoi An in wealthier times. Many of these buildings get flooded from floor to ceiling nearly every year as the Thu Bon river bursts it's banks. It has to be said they look remarkably well for it, they don't make 'em like they used to!! There's also a pretty japanese bridge covered with a pretty roof, arching prettily over the pretty river. Yeah Hoi An is certainly easy on the ol' eyes.

It rained quite a bit during our visit to Hoi An but the abundance of nice an' easy hangouts to shelter in meant it didn't dampen our holiday spirit too much. It did dampen our new shoes quite a bit though which we weren't so pleased about. 90 cups of coffee(with condensed milk please), 75 glasses of Bia Hoi, and countless meals in our new favourite restaurant later and it was already time to bid farewell to Hoi An. Still haven't worked out the fig rolls quandry mind you.

DESZCZOWE POZDROWIENIA Z / RAINY GREETINGS FROM MY SON

2009-05-06T01:47:00.000-07:00

TWARZE SWIATA / FACES OF THE WORLD VOL. 9

2009-05-03T00:40:00.000-07:00

ZIELONO NAM W SAPIE...

2009-05-03T00:10:00.000-07:00

Tym razem kochani zamiast tradycyjnego mini-reportazu postanowilismy z Lesem powybierac 10 ulubionych fotografii kazdy z krainy fantazji w polnocnym Wietnamie co sie SAPA zowie... Oto moja zlota (czy raczej zielona) dziesiatka:

No pelna synchronizacja kolorystyczna. Ze oko mam mauski do takich widokow to i fotka sie uroczo prezentuje...

Biznesmen w wieku 2 lat:-) Chyba najslodsze ujecie z Sapy...

Zamglony, chmurami otulony, bajkowy widok z balkonu naszego pokoju hotelowego... Odrobina orzezwiajacego chlodu w tych niepoprawnie goracych tygodniach w Azji Pd-Wsch.

Kobiety plemienia Czarnych Hmong szykuja sie poranna pora do kolejnego dnia pracy ze swoimi pamiatkarsko-rekodzielnymi przenosnymi sklepikami w formie wiklinowych koszy. Te stroje!!!!!! Misternie tkane szaty. Tekstylne perly niejednokrotnie prezentujace sie jak na pokazach haute couture...

Tak malownicze jest miasteczko, w ktorym sie zatrzymalismy by wyruszyc ku ryzowym wedrowkom. Rynek glowny jest takze siedziba ulicznego bazaru. I te artystyczne chmury... Bajka...

Kobiety z plemienia Czerwonych Dzao przy swoim straganie z rekodzielami, ktore nieustannie kusza oko. Ciezki kawalek chleba (patrz pani ekspedientka po lewej...). Z czterech plemion zamieszkujacych Sape to wlasnie kobiety tego wysokogorskiego szczepu nosza najbardziej finezyjne nakrycia glowy.

Wyborne smazone sajgonki z sosem sojowym i lisciem musztardowym, idealna przekaska przed kazdorazowo wysmienitym posilkiem w naszej ulubionej restauracji w Sapie zwanej GERBERA.

Jak wszystkie szkraby w calej Azji i ta rozbrykana i przesympatyczna gromadka skradla nasze serca. Ilez radosci jest w ich usmiechach?

Jeden z tych kadrow uchwyconych w ulamku sekundy, bohatera tejze fotografii obserwowalismy wedrujac po ryzowych wzgorzach od dluzszej chwili i los tak chcial ze wpadlismy na niego w tej wlasnie magicznej chwili calkiem z bliska. Czy moge nieskromnie stwierdzic, ze uwielbiam to zdjecie?

Pola Ryzowe az po horyzont, ktorymi otulona jest cala ta czarodziejska kraina. Widok, ktorym upajalismy sie godzinami nie mogac wyjsc z podziwu jaka artystka jest ta nasza matka Natura...

"BUY FROM MEEEEE"...10 FAVES FROM SAPA

2009-05-03T00:05:00.000-07:00

A mere $7 should get you a room with a view like this...

...exactly how I imagined Sapa to look and it really did, the mist came down every day and added even more magic to the place...

...view from the window of Gerbera, our favourite restaurant in Sapa...

...entrance to the local market in Sapa town, more greens than you can shake a stick at...

...a sunburnt albino water buffalo, we would have offered him a bit of Nivea but we'd left it at the hotel...

...well someone has to keep it looking this good! With vast valleys covered in paddy fields, I don't know how they find time for watchin' telly...

...water logged rice terraces for as far as the eye can see...

...lunchtime rush in the sapa hills...

...and it really is this green...

..."you buy from me we no follow you" , some quite aggressive tribal sales women we encountered on a trek. The Sapa hills are home to a number of extremely colourful tribal groups, these sales ladies are of the Red Dzao tribe. It's quite hard to walk two steps without acquiring a few of them pushing their "handicraps"...